بیدق

هوا لطیف بود. در فضای باز جلوی ساختمان منتظر رزیتا بودم. شلوغی عصرانه بود. چندمتری آن طرف‌تر با هم مشغول گپ و گفت بودند. دختر کمی سیه چرده، با موهای بافته و از شما چه پنهان از متوسط بهتر بود. پسر اما قد کوتاهی داشت، سفید بود و موهایش سیخکی و نیز‌ دور کمر شلوارش برایش گشاد بود. انگار کمربند هم کارگر نباشد. یا اصلا نباشد. شلوار آمده بود پایین و تلاشی برای برگرداندن‌ش به وضعیت عادی نمی‌کرد. آخر وقت بود و از نوع ایستادن‌شان معلوم بود که رسیده‌اند به حماسه‌ی خداحافظی. گاهی لبی در لب می‌بردند و چند ثانیه‌ای طول می‌دادند. این کار این‌جا متداول نیست ولی معمولی است. اما گویی نخواهند کسی بفهمد، باز کمی حرف می‌زدند. بی آن که هیچ به هم نگاه کنند. زاویه‌ی نگاه‌ و ایستادن‌شان 90 بود. هیچ هیجان یا تغییر شدتی در صدا معلوم نبود، دستان‌شان هم ثابت و بی‌حرکت. شاید هر دو جای دیگری‌ بودند. انگار قهر باشند و از روی اکراه چند کلامی گعده کنند. چند ثانیه این‌گونه می‌گذشت و دوباره لب‌ها با هم آشنا می‌شد. بعد از چند، بالاخره از هم جدا شدند. دختر وارد ساحتمان شد و پسر به سمت ایستگاه ترن رفت، حالا دیگر کمربند به کلی از بازی خارج و نیفه‌اش به زانوانش سلام می‌داد. دروغ چرا، از پشت درخت‌ها که پیچید دیدم که دستی به کار برد و اوضاع کمی بهتر شد. رزیتا آمد و به سمت ترن رفتیم.

چند ایستگاه بعد در شلوغی پیاده شدیم تا اتوبوس سوارشویم.

همین طور که پی مسیر صحیح بودیم وسط مردم پسر را دیدم. از شیبی بالا می‌رفت و شلوار این بار مرزهای حجب و حیا را درنوردیده بود! شاید عصبی شدم، بی‌مقدمه به رزیتا گفتم: کاش کسی برود شلوار این بی‌چاره را بالا بکشد! شگفت‌زده خندید و اتوبوس پیدا شد.