بیدق

2011-12-02T00:04:00.003+03:30

باید برگردیم به عصر وبلاگ.

rate=2kB/s

2011-09-06T02:39:00.002+04:30

بهتر نیست؟

2011-08-14T10:30:00.001+04:30

سر آدم رو با پنبه ببُرند بهتره تا با چاقو.

اعتراف می‌کنم-1

2011-08-11T10:06:00.001+04:30

اعتراف می‌کنم که حتا شاید تا اوایل دبیرستان وقتی مثلا تو مسجدی جایی کسی دعایی می‌کرد همه می‌گفتیم "الاهی اُمّید". کلا دو نوع پاسخ برای دعا وجود داشت یکی "آمین" و یکی هم "الاهی اُمّید". اعتراف می‌کنم که هنوز هم غالب جمعیت در شهر ما هم‌آن را می‌گویند!

کنون که ماه تمامی

2011-08-04T23:04:00.001+04:30

حریف عشق تو بودم
چو ماه نو بودی
کنون که ماه تمامی
نظر دریغ مدار

پاسخ منفی است

2011-07-21T10:32:00.003+04:30

غریبی و اسیری و غم یار
غریبی و اسیری چاره داره؟!
غم یار و غم یار و غم یار

2011-07-14T11:54:00.001+04:30

با دوچرخه رفتیم مزرعه، مزرعه‌ی توت فرنگی. تقریبا داخل شهر بود و از خانه‌ی ما 25 دقیقه با دوچرخه بود. چیدن میوه از درخت برای من از لذت‌های "خاص" زندگی‌ست. اصلا نگاه به درختِ پربار مست‌م می‌کند. خیلی وقت است ندیده‌ام. آخرین بارهایش بر می‌گردد به 20 سال پیش، زیر درخت‌های زردآلو و غیسی پدربزرگم. و یکی هم این اواخر، گمانم نوروز 87 بود. نزدیکی جهرم کنار جاده پرتقال می‌فروختند با طرف حرف زدیم و وارد باغ شدیم و پرتقال چیدیم و خوردیم و خریدیم.

توت فرنگی بوته دارد و حس درخت را نمی‌دهد ولی در مجموع خوب بود. 5 دلار دادیم برای یک سبد کوچک. هر چه می‌توانیم بخوریم و سبد را پر کنیم و ببریم. رسم‌شان است. بعضی جاها اصلا برای همین است که بچینی و بخوری و ببری. دنبال باغ میوه‌ی درختی می‌گردم. همین الان خاطر دوران کودکی زنده شد. سال‌های شصت و دو - شصت و سه، زیر درخت‌های انار و انجیر. نوشته‌ی جدا می‌طلبد.

این هم نتیجه:

2011-07-08T02:32:00.004+04:30

خانه‌ی ما آپارتمانی یک‌خوابه در هم‌کف یک ساختمان هفت طبقه است. کل‌ش برای یک شرکت عظیم خانه‌ساز است. این‌جا چندان رسم نیست که وقت اجاره یا آگهی خانه کسی متراژ واحد را بگوید ــ این اولین و مهم‌تریم چیزی که در تهران برای خانه گرفتن می‌پرسیم و می‌گوییم ــ . متراژش را نمی‌دانم اما وقتی با این مترهای خیاطی و نخ قرقره و برآوردکننده‌های اریب و نااریب و شمارش پارکت‌های کف، پروژه‌ی تعیین متراژ خانه‌مان را تمام کردیم حدودا 50 متر بود. اتاق خوابش بزرگ است و آشپزخانه‌ش هم به خوبی میز ناهار خوری را جا داده است. کمد دیواری هم بسیار زیاد دارد ــ این برای من که نوعی بیمار کمد دیواری درخانه هستم چه خوب است! ــ پارکینگ ماشین از واحد جداست و جداگانه باید اجاره کرد. یک انباری هم در زیر زمین ساختمان جزو اجاره است. تمام خرج برق و آب و گرمایش هم بر عهده‌ی مالک است. در این کشور یخچال و گاز و ماشین لباسشویی و خشک‌کن هم کلا جزو واحد است و بر عهده‌ی مالک. نقشه‌ی خانه خیلی خوب است و وقتی فهمیدیم 50 متر بیش‌تر نیست تعجب کردیم.
برای این خانه‌ ماهانه 890 دلار اجاره می‌دهیم و البته بعد از عقد قرارداد متوجه شدیم که ماه اول مجانی است. سه ماه دیگر قراردادمان تمام می‌شود و چند روز پیش نامه‌ای رسید از مالک که اگر دوست داشتید بمانید اجاره برای سال جدید 0.7 درصد افزوده می‌شود! یعنی کم‌تر از یک درصد که برای ما می‌شود 6 دلار و اجاره‌ی ما 896 دلار خواهد شد. طبق قانون مالک و مستاجر، بعد از اتمام سال اول، مستاجر می‌تواند بدون این که لازم باشد خبر دهد و یا موافقت مالک را کسب کند، تا هر زمانی که دوست داشته باشد در خانه بماند. اگر تصمیم به تحویل واحد هم بگیرد باید دوماه زودتر خبر دهد.
سر و صدای خانه‌‌های هم‌کف زیاد است و ما تصمیم داریم از ایران که برگشتیم خانه‌ی بهتری پیدا کنیم.

2011-06-24T10:36:00.001+04:30

اما این عادلانه نیست ــ که با روان ما این‌قدر بازی کنید ــ این قدر ما را بچزانید. روزی هزار تا خبر بد برای ما تولید کنید. ما گناهی نکرده‌بودیم که نطفه‌مان در دهه‌ی پنجاه و شصت بسته شد. این عادلانه نیست.

----
البته من هم می‌دونم که چاره متاسفانه حتما جز اینه که ناله‌ي شب‌گیر کنیم.

2011-06-19T14:52:00.001+04:30

برای مدتی با ما هم‌اتاق شد. تهرانی بود. در شرایط خاصی برای مدت محدودی خوابگاه گرفته‌بود. ما هم تحویل‌ش گرفتیم. دو روزی یکی قلیان آورد و با بچه‌ها کشیدیم. چند روز بعد متوجه شدم که شوهر خواهرم را پیدا کرده و گفته ببین فلانی قلیونی که می‌کشه مخصوص این‌هایی است که تریاک می‌کشند. بیش‌تر مراقب‌ش باشید.
شکایتی ندارم. بعد از 12 سال در فیس‌بوک عکسش را دیدم.

درباره‌ی پدرها

2011-06-16T10:25:00.002+04:30

بی‌چاره اند. نه که از روی بدبختی‌شان باشد، از روی خوش‌بختی‌شان است. برای‌شان بی‌چارگیِ شیرینی است. هر چند احساس شادمانی را هر روز در چهره شان نمی‌بینی. آن‌ها دیگر نمی‌خندند. بالا و پایین نمی‌پرند. زیاد نمی‌خورند و چندان دربند خواب و بیداری هم نیستند.

این‌ها را زمانی می‌بینی که تو در دهه‌ی سوم‌ت باشی و او از پنجاه گذشته باشد. دو سال کم و زیاد. حالا دیگر بچه‌ی کوچکی ندارند تا بغل کنند و بخندند و هوایش بیاندازند و باز بگیرندش. حوصله‌ی این کار را هم ندارند، توان‌ش را هم ندارند. واعظ شیب در بناگوش‌شان است و در بازنشستگی‌اند. دو سال کم و زیاد.

پدر‌ها حتا روزی هم خیلی قرص و محکم به نام‌شان نیست. کسی _ یعنی ما فرزندان _ برای‌شان گل نمی‌خرد و مثل مادرها گلی دریافت نمی‌کنند. همه چیز در سکوت برگزار می ‌شود چرا که "سوسول‌بازی" است. آن‌ها هیبت‌شان زیاد است. گل نمی‌خواهند، کار درستی نیست.

یا در محل کار دست‌شان قلم شده و یا در مسیر خانه تصادف کرده‌اند و مرده‌اند. یا شاید در میدان جنگ گلوله‌ای در قلب‌شان نشسته‌است. و یا زنده‌اند و کار می‌کنند (یا نمی‌کنند.) با کسی زیاد حرف نمی‌زنند. با پسران‌شان زیاد کاری ندارند. پسرها هم با آن‌ها کار ندارند. در حد سلام و علیک که احترامی حفظ شده‌باشد. دنیاهاشان فرق می‌کند. دنیاهاشان "فرق" می‌کند. بعد از چاق‌سلامتی مختصر سریع به گوشه‌ی تنهایی خود می‌خزند و درش پنهان می‌شوند. روزها خانه نیستند و شب‌ها هم گاهی برای شام کسی منتظرشان نمی‌ماند. سفر نمی‌روند. "دیدنی‌ها را دیده‌اند و شنیدنی‌ها را شنیده‌اند." بچه‌ها همراه مادرشان يا برادر بزرگ‌تر به ییلاق و تفرج می‌روند. اما آن‌ها اهل سفر نیستند، اگر مجبور باشند که در سفر باشند هم ساکت اند.

توی خودشان اند. گاهی هم قربان صدقه ی نوه ی کوچولويی می‌روند که سینه‌خیز خودش را به بابابزرگ رسانده و دارد دماغ‌ش را می‌پیچاند! نوه دارند اما پدربزرگ نیستند. در میان‌سالی نوه دارند. با یکی دو نوه‌ی کوچک کسی "پدربزرگ" نمی‌شود. پدربزرگ عصا دارد و ارج و قربی نزد فامیل. اما آن‌ها هنوز پدربزرگ هم نیستند. اگر رهای‌شان کنی حوصله‌ی خواستگاری رفتن برای پسرهای آخری‌شان را هم ندارند. مگر عروس‌های قبلی چه کار کردند؟ مگر پسرها برای‌شان چه کردند؟

دنيای غمناکی دارند.

بزن، نیافتادند

2011-06-07T06:21:00.001+04:30

بزن بر سر ناتوان دست زور
که روزی نیافتی به پایش چو مور
به خدا نیافتی. بزن. نمی‌افتی.

صبح‌م به خیر است و نفرین درستی به ذهنم نمی‌رسد!

2011-06-02T02:06:00.002+04:30

8.5 ساعت اختلافِ ساعت این‌جا با ایران باعث می‌شود صبح ما عصر ایران باشد. صبح که بیدار می‌شوم ناخودآگاه می‌نشینم پای اینترنت، پیِ خبرهای ایران. کار هر روزم است. اتفاق‌ها، دستگیری‌ها و سایر جنایت‌ها در ساعت اداری رخ می‌دهد و طبیعتا کسانی که ایران‌اند در همان میانه‌ی روز خبردار می‌شوند. اما من به خاطر همین اختلاف ساعت، روز خود را با این خبرهای بد شروع می‌کنم. برخی از ایرانی‌های این‌جا خبرهای ایران برای‌شان مثل خبرهای بولیوی و لهستان است. متاسفانه گمان نمی‌کنم اگر صد سال هم این‌جا باشم دچار چنین ضایعه‌ای بشوم. کم کم دارم عادت می‌کنم که صبح خود را با "خبرهای خوب!" شروع کنم. عادت کردم. اما امروز صبح خبرش با روزهای قبل خیلی فرق داشت. گویی با این دُزِ بالارفته هم نتوانستم هضم‌ش کنم. نمی‌توانم هضم‌ش کنم. سردرد شدم. صبح تا حالا دو تا کدئین خورده‌ام و جواب هم نمی‌دهد. مات و مبهوت‌م. معلم با من بود و من حواس‌م هیچ نبود. در مسیر توی اتوبوس واحد به یک نقطه خیره بودم، توهم زده‌بودم که اتوبوس دارد می‌رود لواسان و...

این قصه‌‌ای که سر هاله سحابی آمد برای یک سال افسردگی به نظرم کافیِ کافیِ کافی است. خبر امروز ویران‌‌کننده‌ترین خبر این ماه‌ها بود. نفرینِ درستی به ذهن‌م نمی‌رسد. آرزوی مرگِ این‌ها چیز کمی‌است. واقعا دوست ندارم در یک لحظه در اوج لذت و سوار بر خر قدرت ناگهان بمیرند. چیزهای بهتری هر رزو در ذهنم برایشان خلق می‌کنم.

لازمه به خدا!

2011-05-31T03:39:00.000+04:30

به نظرم یکی از "ضروری‌ترین" فیچر‌هایی که یه سرویس‌دهنده‌ی وبلاگ باید داشته باشه اینه که کامنت‌هایی که براش گذاشته می‌شه رو از طریق ایمیل به اطلاع صاحب وبلاگ برسونه( یه چیزی مثل کاری که فیس‌بوک می‌کنه).

بلاگر که نداره. داره؟

The list of advantages-2

2011-05-22T00:54:00.001+04:30

1-2

3- این که اون پیکسل پیکسل‌ها و قاراچ قروچ‌های تصویر و صدا رو وقت تماشای 60 دقیقه نمی‌بینم.

به خدا!

2011-05-06T03:01:00.000+04:30

کابوس‌ها را پیچیده با هم
در پوششی نرم

The list of advantages-1

2011-05-01T08:22:00.001+04:30

غیر از تمام آن‌چه مردم به عنوان مزیت‌های جایی مثل کانادا بر ایران برمی‌شمردند من یک لیست هم برای خودم شخصا دارم که به تدریج به اطلاع‌تان می‌رسانم. فعلا دوتاش این‌هاست:
1- این که "پراید" در خیابان نمی‌بینم.
2- این که "موتور هوندا 125" در خیابان نمی‌بینم.

به خدا!

2011-04-27T01:46:00.003+04:30

شرکت ایران ما یه مستخدم داشت.
جوان بود.
کارش خیلی خوب بود.
ریش سیاه و صورت سفیدی داشت.
مذهبی بود.
شبیه حضرت عیسا بود.
احمدی‌نژادی بود.
زرنگ بود.
حتا با روسا صحبت کرده بودم که از خدمات بیاد اداری.
خدماتی بود. اما گاهی کارهای مالی و بانکی به‌ش می‌دادند.
اواخر با هم توی باغچه‌ها شاهی و ریحون کاشتیم. نگه‌داری می کرد. وارد بود.
اواخر بچه‌دار شد. همکارا برای بچه‌ش به‌ش کادو دادند.
---------
این شش ماه که این‌جائیم خبری ازش نداشتم.
الان فهمیدم که اخراج‌ شده.
فهمیدم که معتاد شده بوده.
معتاد.
فرصت‌های ترک به‌ش داده‌اند.
ول نکرده.
حالا هم هی زنگ می‌زنه هم‌کارا که به‌م پول بدید. "بچه‌م مریضه"

مرگ دیگران رو راحت‌تر می‌شه هضم کرد. بالاخره پیر و جوان و مذهبی و لائیک و زرنگ و تنبل هم نداره. همه می‌میریم.
اما این موضوع رو اصلا نتونستم هضم کنم. نمی‌تونم. داغون‌م کرد.
شبیه حضرت عیسا بود.

2011-04-13T08:20:00.000+04:30

دارم به این فکر می‌کنم که چه‌طور یه پدر و مادر تصمیم گرفته‌اند اسم دخترشون رو بذارند"نوشابه"!

2011-04-10T09:00:00.002+04:30

کم کم باید قبول کنیم که زمستان گذشته‌است. اولین زمستانِ ما بود. بدن من در برابر سرما ضعیف است. واقعا می‌ترسیدم اما معلوم شد آن‌قدر ها هم که می‌گویند خبری نیست. البته تا منفی سی و هشت هم رفت ولی چون همه چیز را با توجه به این سرما طراحی کرده‌اند کسی اذیت نمی‌شود. یعنی آن زمستان سخت دو سه سال پیش تهران را اگر در نظر بگیرید که صرفا هوا تا منفی ده پیش رفت و برف و یخ‌بندان شد با این که من ماشین شخصی هم داشتم ولی باز همان یکی دو هفته اذیتی شدم که یک دهم‌ش این‌جا نشدم. اما چند روزی‌ست که هوا باز شده. یعنی از صفر بالاتر رفته و حتا از دهِ مثبت هم بالاتر است. امروز خانه بودم. گفتم تا سر خیابان‌مان که تا حالا فقط با اتوبوس از جلووش رد شده بودیم بازدیدی کنم ببینم آن چند مغازه‌ی کنار هم چیست و آن‌جا چه خبر است. پیاده رفتم. نزدیک است. زمین خشک بود. هوا آفتابی و گرم و خوب. آن‌قدر که زنگ زدم به زنم و موضوع را اطلاع دادم و تاکید کردم که باید حتما موضوع خرید دوچرخه را جدی‌تر دنبال کنیم. از فصل سرما که بگذریم در باقی سال، این شهر بسیار قشنگ می‌شود. خیابان‌ها گَل و گشاد. خانه‌ها با فاصله و درختان فراوان و چمن و رودخانه و سبزی. شهرِ پر نشیب و فرازی هم نیست که برای دوچرخه‌سواری بد باشد. فکر کنم از حالا هفت ماهی شهر خوبی داریم. مغازه‌ها را گشتم. یک سوپر مارکت بود که قیمت‌هایش تقریبا گران‌تر از فروشگاه‌های معروفی است که معمولا ازشان خرید می‌کنیم. یک نانوایی حلال که انواع نان گوشت و پنیر می‌پخت. یکی دوتا هم رستوران. یک بسته نان لواش. یک نان گوشت و پیاز خریدم و برگشتم.

2011-04-05T00:09:00.004+04:30

وقتی برف می‌آمد ماشین‌های برف‌روب مثل مور و ملخ به محوطه‌ی ساختمان ما که پارکینگ ساختمان هم بخشی از آن است حمله می‌کردند و برفی در محوطه نمی‌گذاشتند. از پنجره ازشان عکس گرفتم. امروز اما باران باریده‌بود صدایی شنیدم و نگاه کردم دیدم بله! باران‌روب‌ها هستند! دارند کف محوطه را خشک می‌کنند.

چنین گفت فامیل دور

2011-03-30T10:54:00.003+04:30

آقای مجری شلوارو چه کار داری؟! این کارا چیه؟!

2011-03-29T07:51:00.000+04:30

به عنوان یک کاشانی اصیل مقدم جناب آقای "پسر خاله" حتا برای لحظاتی به کاشان را گرامی می‌دارم.

از لحاظ آخرش

2011-03-25T22:14:00.001+04:30

نگار جواهریان اعصاب نداره، منتظر آقای مجریه. پسر خاله سرش رو می‌خواد گرم کنه.

پسرخاله: لطیفه بگم؟

خانم نگاریان: من که اصلا خنده‌م نمی‌گیره که الان

پسرخاله: حوصله‌تون سر می‌ره.

خانم نگاریان: خب بگین

پسرخاله: هه هه هه . یه روووز، یه مَرده، داشت تو خیابون می‌رفت یه دفـ... اِ چی گفتم؟؟ نه، می‌خوام بینم چی گفتم؟

خانم نگاریان: هیچ‌چی اِ

پسرخاله: بَده دیگه. آخرش بده. اولش خوبه آخرش بده. ولش کن.

از لحاظ فلسفه‌ی زبان

2011-03-25T05:03:00.001+04:30

آقای مجری: اینی که الان گفتی که با قبلی فرق داشت!
فامیل دور: آقای مجری! در زبان "درگری" معنی کلمات در طول زمان ثابت نیست و مربوط به همون لحظه هست. اون جمله در اون لحظه به درگری اون می‌شد و الان این می‌شه.

آقای طهماسب می‌دونی؟

2011-03-23T05:45:00.000+04:30

آقای طهماسب! بین خودمون باشه ولی ما سی و اندی ساله‌ها هم مشتری " کلاه قرمزی 90" هستیم.

2011-03-22T07:57:00.000+04:30

سخت‌ترین کار، امید دادن به دیگری است در حالی که خودت ناامیدی، بهتر کردن حال دیگری است در حالی که که خودت خوب نیستی.

2011-03-22T07:05:00.001+04:30

سال‌های قبل، از تعطیلات نوروز چندان خوشم نمی‌آمد، به خصوص اگر سفر نمی‌رفتیم. اما حالا که ازش دور شده‌ایم و این‌جا همچه تعطیلات و هم‌چون نوروزی نیست دلم تقاضای تعطیلات نوروز دارد. تقاضایی که برای رسیدن به‌ش احیانا باید چندین سال صبر کند.

اگر درست، درست شود

2011-03-20T04:31:00.000+03:30

پی برده‌ام که "الویه" اگر درستْ درست شود غذای "بسیار خوش‌مزّه"ای است.

مملکته دارند؟-2

2011-03-14T12:12:00.002+03:30

پارسال الکی الکی یاهومیل‌م رو یاهو پلاس کردم به ازای 20 دلار برای یک سال. الان چهار ماهه دیگه کلا باهاش کاری ندارم. چند روز پیش شانسی رفتم چک کردم در انبوه ایمیل‌‌ها ایمیلی بود از یاهو که سال یاهوپلاس‌ شما تموم شده، ما اطلاعات کِردیت کارتی که باهاش خریدی رو داریم، خودمون برات یه سال دیگه تمدید می‌کنیم و پولش رو بر می‌داریم. اگر هم نمی‌خوای تمدید کنی برو فلان سایت کنسل کن. تا فردا هم بیش‌تر وقت نداری کنسل کنی!

مملکته دارن؟

به نظرشان آمد كه او را تا چندى به زندان افكنند

2011-03-07T09:03:00.000+03:30

اگر آن‌چه به او دستور مى‏دهم نكند قطعا زندانى خواهد شد و حتما از خوارشدگان خواهد گرديد¤‏

گفت پروردگارا! زندان براى من دوست‏داشتنى‏تر است از آنچه مرا به آن مى‏خوانند و اگر نيرنگ آنان را از من بازنگردانى به سوى آنان خواهم گراييد و از نادانان خواهم شد ¤‏

پس پروردگارش دعاى او را اجابت كرد و نيرنگ آنان را از او برگردانيد، که او شنواى داناست ¤‏

آنگاه پس از ديدن آن نشانه‏ها به نظرشان آمد كه او را تا چندى به زندان افكنند ¤‏

و بدين گونه يوسف را در زمین قدرت داديم كه در آن هر جا كه مى‌خواست‏ قرار گیرد، هر كه را بخواهيم به رحمت‏خود مى‏رسانيم و اجر نيكوكاران را تباه نمى‏سازيم

یوسف-32-36

به پدر و مادرت افتخار کن!

2011-03-03T04:30:00.002+03:30

هیچِ هیچ هم که دست‌مون رو نگیره، خاطرات زیادی خواهیم داشت که برا بچه‌هامون تعریف کنیم.

دم همه‌تون گرم

2011-02-14T23:00:00.003+03:30

یعنی بعد از ده ساعتِ سنگین پی‌گیری اخبار از راه دور، الان اومدم این‌جا فقط اینو بنویسم که این روز بزرگ در این‌جا هم ثبت شده‌باشه.

برای آینده، شاید سال‌ها بعد.

یعنی واقعا دم همه‌تون گرم.

25 بهمن 1389

"عین زندگی است" اما...

2011-02-09T02:30:00.001+03:30

زنم دو روز پیش

در این حال و هوای راه‌ افتاده برای 25 بهمن که من از دور می‌بینم

به تقلید از منصوره‌خانم

ترکیب سبزیجات درست کرد. خیلی خوش‌مزه بود.

شاید روزی بیاید که ما همگی از خوردن غذاهای خوش‌مزه واقعا کیف کنیم.

هر چند "تلاش برای دستیابی به جامعه‌ای که از چنین نعمت‌هایی( آزادی، عدالت، استقلال و پیشرفت) برخوردار باشد، خود، عین زندگی است" اما تا زمانی که این همه زندانی داریم غذای تقلیدی از منصوره خانم - گرچه خوش‌مزه است ـ اما به ما نمی‌چسبد.

هیچ چیز نمی‌چسبد.

بی‌ناموسی در سالن جیم

2011-02-04T00:18:00.002+03:30

بالاخره ایرانی‌های دانشگاه تکانی به خودشان دادند و قرار یک فوتبال داخل سالن برای چهارشنبه‌ها را در سالن ورزش دانشگاه سِت کردند. اسمش سالن جیم است. راستش ایرانی‌های این دانشگاه بسیار بی‌حال‌ و به‌جایش ایرانی‌های دانشگاه دیگرِ شهر بسیار فعال‌اند. همیشه برنامه‌ی ‌ورزشی و ادبی و رقص و شب یلدا و این‌ها می‌گذارند. بگذرم. قرار شد من هم بروم فوتبال. صبح چارشنبه شال و کلاه و کیف و وسایل. برف و بورانی شد که می‌گویند در این سال‌ها بی‌نظیر بوده. خلاصه با والذاریات با تاخیر رسیدم، باقی هم دیر رسیدند. ورود به سالن جیم برای دانش‌جوها آزاد است. اما برای غیر دانش‌جو ماهانه 31 دلار آب می‌خورد. به قصد کارت عضویت 31 دلاری رفتم که معلوم شد که 31 دلار برای وقتی است که برای یک‌سال عضو شوی. کارت یک‌ماهه 65 دلار است و روزانه 12 دلار. خلاصه تا آنجا رفته بودم دیگر. با قلبی نا آرام 12 دلار سلفیدم و رفتیم داخل. دیر بود به رختکن نرفتیم و همان کنار زمین شد رختکن ما.

در همان اول بازی من که عادت به کف‌پوش موکتی مسخره‌ی سالن نداشتم در یک حرکت بدون توپ سرعتی انفجاری که به صورت دنده عقب هم بود بالاتنه حرکت کرد اما کفش‌ها بر موکت کف حسابی چسبید و نیامد و بعد از سه قدم سکندری نقش زمین شدم. عینکم سه متر پرتاب شد و خودم روی دست راستم فرود اضطراری کردم! مچم درد شدیدی گرفت اما تکان می‌خورد و تغییر شکل نداد. بعد از فوتبال با مچ ناقص گفتیم حالا که 12 دلار داده‌ایم برویم تنی هم به آب بزنیم. به دوتا از بچه‌ها رفتیم و وارد رختکن شدیم . چشم‌تان روز بد نبیند. البتهخدا پدرش را بیامرزد یکی از بچه‌ها که به ما قبل از ورود به رختکن اطلاع داد که نگَرخیم! بله در رختکن کلا اتاقکی که افراد درش بتوانند مایوی خود را بپوشند و یا مراحل خصوصی تعویض لباس را هندل کنند نبود و همین‌طور همه لخت و عور در حال فعالیت بودند. اگر باورش برای‌تان سخت است بدانید که برای من هم سخت بود، وقتی ببینید(!) باور می‌کنید. وارد قسمت دوش که شدیم جز دوتا دوش که در و دیوار داشت و شد رختکن و دوش و همه‌چی برای ماها، سیصد تا دوش هم کنار هم با فاصله‌ی یک متر بدون در و دیوار فعال بود! بی‌ناموسان محترم لخت در حال نظافت خصوصی بودند! یکی می‌گفت فلانی را دیدی؟ یانگ بود. استاد راهنمای فلانی. یعنی در همچه سیستمی می‌شود صحنه‌ای را دید که مثلا دانش‌جوی محترم لخت مادر زاد یک‌متری استاد محترم لخت و عور ایستاده و احتمالا دارند در مورد مقاله‌ی بعدی کنفرانس فلان حرف می‌زنند. حالم داشت به هم می‌خورد مجبور بودم سرم را طوری پایین بیاندازم که مثلا انگشتان پایم را ببینم. خوب شد تصادف نکردم!

عصری کم‌کم درد دست بیش‌تر شد و الان به جایی رسیده که کلا از سرویس خارج شده! فعلا پماد ضد درد زدیم و باندپیچیدیم تا ببینیم چه می‌شود. حالا دست چپ محترم که قبلا نقش‌ش در کار با لپ‌تاپ صرفا فشردن کلید "ش" و "کنترل" بود زمام امور را در دست گرفته و خب متوجه‌اید که چه قدر کار مشکل است به خصوص با موس. 12 دلار ورودی، یک مچ تعطیل، 11 دلار پماد و رویت تعداد معتنابهی عورت‌‌های مکشوف آقایان! شد کاسبی ما در روز دوم فبریه که همان روز حماسه‌‌ی نهم دی مردم قاهره علیه فتنه‌گران مصری در میدان تحریر هم بود.

2011-01-31T09:31:00.000+03:30

کلا عاششق این طغرل‌ام، خیلی خوش‌حال شدم که منصوره‌خانم برنده‌ی دوره‌ی گروه 12 شد و کلا چاکر علی‌آقای گروه 11 ام که خیلی آقا بود.

پس فرق گزارش‌گر با یه متن چیه؟

2011-01-30T03:58:00.005+03:30

این چند روز در این همه شلوغی مصر، محمد منظر پور از بی‌بی‌سی رفته مصر و گزارش می‌کنه و روی اعصاب قدم می‌زنه با گزارش کردنش. شهرها شلوغ و اوضاع به هم ریخته است ولی او با کراوات و اتوکشیده و خیلی آروم و شمرده حرف می‌زنه. انگار مثلا جلسه‌ی هیات دولت فرانسه که برای تصمیم‌گیری در مورد گرمایش زمین تشکیل شده رو گزارش ‌کنه!

ب ت: این دو روز که رفته وسط جمعیت مشکل کاملا حل و کیفیت کار خوب شد.

2011-01-27T03:47:00.004+03:30

از ایران که می‌آمدیم مقدار معتنابهی سبزی خشک آوردیم. هی می‌گفتند سبزی بیارین سبزی بیارین. ما هم سبزی آوردیم. سبزی آوردیم. سبزی‌هایی که آوردیم هر چند خشک بود و خب لابد خودتان اهل فن‌اید و می‌دانید که مثلا دوازده کیلو جعفری پاک‌شده را که خشک کنی ته ته‌ش یک کیلو جعفری خشک بدهد! ولی ما فکر کنم اقلا ده کیلو سبزی خشک آوردیم. از تمام انواع سبزی که توی عالم وجود دارد. حتا نمونه‌هایی درش هست که ما اصلا تا حالا امتحان هم نکرده بودیم. مثلا چای سبز و ترش و نارنجی و فلان. سبزی‌های خشک وزن‌شان کم بود ولی حجم‌شان خیلی زیاد بود و با یک والذاریاتی توانستیم داخل چمدان‌ها و گونی‌های مسافرتی جاگیرشان کنیم. النهایه این‌جا همه‌شان را چیدیم داخل کابینت و داریم مصرف می‌کنیم. یک سری‌شان که فکر کنم وقتی تمام مدارک تحصیلی عالیه را این‌جا گرفتیم و قصد بازگشت همیشگی به وطن کردیم باید برشان گردانیم! ولی خوب بعضی انواعشان هم با سرعت خیلی زیادی دارند مصرف می‌شوند که یکی از آن‌ها سبزی قرمه‌سبزی باشد. در تقسیم وظایفِ نانوشته‌ی زندگی، پختن قرمه‌سبزی همیشه جزو وظایف من بوده و هست و خواهد بود. اصلا این‌قدر من قرمه‌سبزی دوست دارم که حتما باید خودم بپزم‌ش. یعنی اصلا پختن‌ش هم یک حس خیلی خوبی به من می‌دهد. قرمه‌سبزی غذایی است که اگر مثلا در طول 365 روز سال هر روز هم ناهار به من قرمه‌سبزی بدهند من اعتراضی نخواهم کرد البته به شرطی که شام هم مثلا گاهی سیب‌زمینی سرخ کرده همراه با پنیر پیتزا یا مثلا فسنجان و کشک و بادمجان(باگردوی فراوان) و این‌ها بدهند! الان سرعت مصرف سبزی‌های قرمه‌سبزی به حد نگران‌کننده‌ ای رسیده و ما نگرانیم که نکند تا قبل از اولین برگشت‌مان تمام شود و در این شهر غریب بی‌سبزی قرمه‌سبزی بمانیم.
پختن غذاب با سبزی خشک هم البته مهارت خاصی می‌خواهد که فقط آن‌هایی می‌توانند یادش بگیرند که در جایی زندگی کنند که مجبور باشند از سبزی خشک استفاده کنند و الا خب آدم مگر دیوانه است سبزی تر و تازه را ول کند و با سبزی خشک غذا بپزد. مهارت خاصش هم این است که باید قبلا سبزی خشک را با مقداری آب قاطی کنی که تر شود و در واقع این همان عملیات برعکس خشک کردن سبزی است. تر می‌شود ولی تازه نمی‌شود و غذا با سبزی تازه مستحضرید که چیز دیگری است. باور کیند این کیبوردی که من از ایران آورده‌ام این‌قدر کلیدهاش خشک است که الان که دارم تایپ می‌کنم صدای جیرجیرک می‌دهد. بگذریم. آمدم که بنویسم که خیلی( یعنی مثل سگ) هوس اکبر جوجه کرده‌ام با روغن فراوان و رب انار مخصوص اکبر جوجه‌ي برادران گلبادی در جاده‌ی کناره‌ی شمال که نمی‌دانم چرا بحث سبزی شد!

منفی سی و هشت

2011-01-25T10:53:00.002+03:30

یک سری دوستانی دارم که از وقتی آمده‌ایم این‌جا ـ یعنی ده‌هزار کیلومتر دور از یک سری دوستانی که دارم ـ می‌گویند خوب چرا از خودت و از زندگی‌ت نمی‌نویسی. چرا هی وِر سیاسی می‌زنی. تو اگر رفته‌ای آن‌جا و داری هوای پاک می‌خوری لازم نیست از هوای ناپاک ما در این‌جا هی حرف بزنی. ما خودمان این‌جا می‌بینیم. تو از خودت و از زندگی خودت بنویس که ما نمی‌بینیم. یک سری دوستانی دارم که راست می‌گویند.

همچنین دوستانی‌ دارم که می‌گویند کار کن. نوشته‌ی سیاسی تولید کن و بپراکن. از شما چه دور این‌ها البته زیاد نیستند و من هم خیلی دنبال نوشته‌ی سیاسی تولید کردن نیستم. البته خوب گاهی آدم حرصش در می‌آید و چیزهایی می‌گوید و می‌پراکند.

این‌جا این‌روزها مثلا خدا رکورد سرمای هوا در چهل ساله‌ی اخیر را شکسته است. دیروز هوا به قول معروف "فیلز لایک"ش به منهای 38 درجه‌‌ی سانتی‌گراد رسیده بود البته ما کاملا شانسی بیرون نرفتیم. ولی خوب امروز هم که خیلی گرم‌تر از دیروز نبود که رفتیم هم باز فرقی با روزهای قبل نداشت. کلا سرما مثل این که فقط شلوغش کرده‌اند و با کسی کاری ندارد. خانه‌ی ما یک سیستم به قول گفتنی "فون‌کوئیل" دارد که ازش باد گرم برون می‌شود. یک کمی هم وقتی کار می‌کند خِر خِر می‌کند. شیشه‌های خانه‌ی ما دو جداره است و خانه‌ی ما کلا گرم است. دیروز رفته‌بودم کنار پنجره و به اعماق حیاط نگاه می‌کردم- حیاطی که در پست قبلی عکس‌ش را گذاشتم – دیدم اوووه بخار هوای داخل خانه پشت جداره‌ی داخلی شیشه‌ یخ زده است. تا حالا همچه چیزی ندیده‌بودم.

این‌روزها غیر از فن‌کوئیل خرخرکن که گاهی کم می‌آورد یک شعله‌ی اجاق گاز که برقی است را هم روشن می‌گذاریم و گاهی هم فر را روشن می‌گذاریم و در فر را هم باز. خوب این کار باعث می‌شود که خانه از حالت متعارفی هم گرم‌تر شود و خوب بعد که خوب گرم شد فر را و گاز را خاموش می‌کنیم. خوب البته پول برق برای ما جدا نمی‌آید پول آب جدا! همه چیز بر عهده‌ي صاحب‌خانه است و دَندش نرم می‌خواست فن‌کوئیل خرخری‌ش را جوری تنظیم کند که لازم به همچه کار فاشیستی‌ای نباشد. چندین سری دوستان هم دارم که کلا دل ما برایشان تنگ شده شدید.

View-2

2011-01-25T03:46:00.006+03:30

برای دیدن عکس در سایز بزرگ‌تر روی عکس کلیک کنید.

این، همان است.

نمی‌بردیم، کاش نمی‌بردیم و نبردیم

2011-01-23T02:39:00.000+03:30

قبل از بازی کره و حتا قبل از شروع مسابقات من یقین داشتم که تیم ایران نهایتا با دستی از پاد درازتر به وطن باز می‌گردد. اشتباه‌ترین قضاوت این است که این یقین من تاویل به کرامت و "غیب‌گویی" و یا پیش‌گویی نوسترآداموسی شود. اتفاقا برعکس، این یقین از جنس کراماتی شبیه کرامت شیخ ماست که "شیره را خورد و گفت شیرین است." درست است که بازی فوتبال چندان قابل پیش بینی نیست اما این صرفا برای یک مسابقه است که مصداق دارد و الا به نظر من پیش‌بینی فوتبال در سطح کلیت یک تورنمنت چندان هم مشکل نیست. یعنی اگر چه نتیجه‌ی نود دقیقه فوتبال بین دو تیم را مشخصا نمی‌شود پیش‌بینی کرد اما نتیجه‌ی کار یک تیم در طول یک تورنمنت که شامل چندین مسابقه است به این سختی نیست. شاید یک بغل‌پا نتیجه‌ي یک مسابقه را دگرگون کند اما معمولا بغل‌پا نمی‌تواند یک تیم را در یک تورنمنت از حذف شدن و مثلا ششم شدن به اول شدن ترفیع دهد.

فوتبال ایران سال‌هاست که در سطح ملی هیچ موفقیت به دردبخوری کسب نکرده. ما مدت‌هاست موفقیتی در سطح قوتبال ملی بزرگسال نداشته‌ایم و این هیچ دلیلی جز ضعف تیمی که بیرون زمین بازی می‌کند ندارد. تیم بیرون زمین از سران کشور شروع می‌شود تا رییس ورزش و فدراسیون و رییسان سازمان لیگ و داوران و کمیته‌ی انضباطی و کمیته‌ي فنی و الی آخر. می دانیم که این ترکیب در فوتبال ایران چندین سال است "فلج" است. رییس ظاهری فدراسیون فردی است که به یک کودک پنجاه ساله می‌ماند. رییس کمیته‌ي فنی شارلاتانی است که خوب بلد است میز و زیر میز و روی میز را اداره کند. داوران را یک کمک داور ناموزون اداره می‌کند و رییس کمیته‌ی انضباطی‌اش در فضای دهه‌ی شصت گمان می‌کند معلم امور تربیتی یک دبستان است. رییس سازمان لیگش سرداری است که خیلی اوقات انتقاد از او در هیات خودسانسوری مجلات رسما به عنوان خط قرمز محسوب می‌شود چون "سردار" است. مربی تیم ملی‌ش از طرف مقامات بالا گذاشته و برداشته می‌شود و سپس جایگزینش مشخص می‌شود. و همه‌ی این‌ها در حالی است که مدیری که در دوره‌ی ریاستش در فوتبال کارنامه‌ای دارد که درخشانی‌اش را موافق و مخالف تایید می‌کنند و خروجی اش نتایج خوب برای فوتبال ایران بوده در زندان است. منظورم اصلا حرف سیاسی نیست. منظورم این است که خوب خروجی این مجموعه آیا باید چه باشد؟ پرواضح است که به صورت کاملا اتوماتیک و قهری این مجموعه خروجی مثبتی نداشته باشد. چرا باید مثلا منتظر باشیم یا حتا دوست داشته باشیم و به تبع آن اینقدر احساسی شویم که پیش‌بینی کنیم که خروجی این سیستم " قهرمانی یا اقلا نایب قهرمانی آسیا است"؟

ممکن است ما "دوست داشته باشیم" تیم‌مان قهرمان شود اما تحلیل‌مان این باشد که قهرمان نمی‌شود. اولی مبتنی بر احساسات وطن‌دوستانه و هیجان باشد و دومی مبتنی بر عقل. اما من فکر می‌کنم که این دو موضوع یک جایی با هم باید پیوند بخورند که نتیجه‌اش هم تا حدودی بشود آرامش و دوری از ناراحتی‌های شکست.

خیلی‌ها را دیدم که با استفاده از نظریه‌ی"نوبت" معتقد به پیروزی کره بر ایران بودند. گویی فوتبال امروز مغازه‌ی نانوایی یا آسیاب است که به نوبت باشد. و یا مثلا عده‌ای معتقد بودند چون ایران بر امارات و عراق و کره‌ی شمالی پیروز شده پس حق‌اش است که قهرمان آسیا شود! من مطمئنم هیچ کدام از کسانی که خیلی "دوست داشتند" و یا خیلی " مطمئن بودند" ایران می‌رود برای فینال هم این امر را خروجی متناسب سیستم مدیرتی فوبتال ایران نمی‌دانستند و امیدشان به این بود که پای غیب از شورت یکی از بازیکنان بیرون بیاید و بغل پایی بزند و گلی بشود و ایران برنده شود. فکر می‌کنم علاوه بر این که کم کم باید این بغل پاها را ممکن ندانست بلکه در مطلوب بودن‌‌شان هم باید شک کرد. یعنی حتا نباید "دوست داشته باشیم" این بغل پا بیاد. چرا؟

این سیستم دارد خراب کار می‌کند. در تمام سطوح هم خراب است. در سطح تیم‌های پایه تا بزرگسال. یعنی دارد نه تنها امروزِ فوتبال را نابود می‌کند بلکه آینده را هم دارد خراب می‌کند. همیشه مدیران این سیستم خراب ابتدا به دنبال دستگیره‌ای برای نجات خود و جلوگیری از غرق شدن هستند و اگر نشد به دنبال "سپری" برای دفاع از خود." دستگیره‌ي مطمئن، بردن کره‌ی جنوبی و بعد ژاپن بود آن هم البته با بغل پا! آن‌ها منتظر بودند دستگیره‌ درست شود تا به آن بچسبند و برای چند سال دیگر همچنان سوار بر خر مراد روی آرزوهای ما یورتمه بروند. سپر هم البته سرمربی نگون‌بخت است. که از بعد از شکست قرار است قربانی شود. اما من معتقدم این بار باید حتا اگر به قیمت سپر سازی برای این سیستم هم بود دستگیره ازشان گرفته می‌شد. هرچند سرمربی هم قبلا رفتنش را اعلام کرده بود که دیگر تیتر" فلانی برکنار شد" دارای هیچ جذابیت خبری و هیچ مسکّنی بر درد افکار عمومی نباشد که از طرف مدیران سیستم تجویز شود.

بنابراین من فکر می‌کنم که عقل حکم می‌کرد که ایران در این تورنمنت به جایی نخواهد رسید و عرق ملی هم حکم می‌کرد که منتظر بغل پا نباشیم و بگذاریم حالا که سیستم دارد خراب می‌‌کند اقلا این خرابی صدایش هم بلند تر شود و یک دستگیره برای آقایان نشود که همچنان با همین سیاق جلو بروند و همچنان خراب کنند و خراب کنند و خراب کنند. و چه ما آرزو می‌کردیم که این تیم به حق طبیعی‌اش( که باخت بود) برسد و چه آرزو نمی‌کردیم، تورنمنت کار خودش را درست انجام می‌داد و تیم به حق خودش می‌رسید و خوب البته رسید. پس بهتر است ما هم اولا کمی واقع‌بینانه‌تر تحلیل کنیم و در ثانی در آرزوهای‌مان هیجانات کوتاه‌مدت را به عنوان دلیلی بر آرزوهای محال قرار ندهیم چرا که نه به آرزومان می‌رسیدیم و نه رسیدن به این آرزوی محال لزوما به نفع ما بود.

زلال احکام!

2011-01-18T11:17:00.000+03:30

اگر هیچ‌کدام از احکام رساله‌ای اسلام رو هم قبول نکنه کسی ولی خدایی‌ش دقیقا همون احکامی که معمولا برای تحقیر استفاده می‌شه یعنی احکام نجاسات به نظر من یکی از مترقی‌ترین بخش‌های ماجراست. تمیزی خاصی در پشت احکام طهارت اسلام وجود دارد که وقتی در سرزمین کفر زندگی کنی متوجه می‌شی که چه گران‌بهاست این بخش ماجرا!

مملکته دارند؟ -1

2011-01-14T22:35:00.000+03:30

سه ماه بود صورت‌حساب اینترنت ما رو نمی‌فرستادند، هر ماه زنگ زدم که چرا نمی‌فرستید؟ نکنه بعدا جریمه‌ی تاخیر هم بگیرید، گفتند نه سیستم ما یه اشکال داره حل که شد می‌فرستیم، جریمه هم نمی‌کنیم نگران نباش. حالا یه‌هو قبض هر سه ماه اومده، برای عین هر سه ماه جریمه‌ی تاخیر در نظر گرفتن، مملکته دارند؟

مملکت: کانادا

کلا من اعتقاد دارم می‌شه واقعا برای کارهای این کشورهای توسعه یافته هم کلی مملکته داریم نوشت که می‌شه "ممملکته دارند". بعد از این همین‌جا گاهی می‌نویسم نمونه‌هایی‌ش رو.

نام فایل: پیام تسلیت برای سقوط هواپیما . doc

2011-01-12T11:49:00.002+03:30

دو متن زیر دو پیام احمدی‌نژاد برای دو تا سقوط پارسال و امسال هست. قسمت‌های آبی رنگ در متن پیام عینا تکرار شده و قسمت‌های سیاه رنگ هم که غیرمشابه هستند عموما به خاطر مجروح داشتن سقوط دومی است! به اضافه‌ی دو اختلاف جالب دیگر:

1- در پیام امسال نام رهبری حذف شده. در پیام پارسال بعد از سِمت، نام رهبری هم آمده که امسال به همان سِمت بسنده شده و نام دیلیت شده. (یحتمل کار اسفندیاره!)

2- در پیام پارسال از وزیر راه خواسته نشده که" تدابیر لازم را برای جلوگیری از حوادث مشابه اتخاذ کنند." که امسال احتمالا حس شده که شاید بهتر باشه که تدابیر لازم را برای جلوگیری از حوادث مشابه اتخاذ کنند.

24/4/88

پيام تسليت رييس جمهور به مناسبت سقوط هواپيماي مسافربري تهران - ارمنستان

بسم الله الرحمن الرحيم

انا لله و انا اليه راجعون

سانحه تلخ و دلخراش سقوط هواپيماي مسافربري و درگذشت جمعي از هموطنان گرامي موجب تاثر شديد و اندوه فراوان شد.
اين حادثه جانسوز را به محضر بقيه الله الاعظم ارواحنا الفدا، رهبر معظم انقلاب حضرت آيت الله خامنه اي و خانواده محترم درگذشتگان و عموم مردم كشورمان تسليت مي گويم.
به وزير محترم راه و ساير مسوولان ذيربط ماموريت داده مي شود در اسرع وقت علل وقوع اين حادثه را دقيقا بررسي و گزارش لازم را به اينجانب و ملت شريف ايران اعلام نمايند.
از خداوند متعال براي كليه بازماندگان صبر جميل و براي جانباختگان علو درجات و رحمت و مغفرت الهي مسالت مي كتم.

محمود احمدي نژاد

رييس جمهوري اسلامي ايران

20/10/89

پیام تسلیت رئیس‌جمهور به مناسبت سقوط هواپیمای مسافربری تهران-ارومیه

بسم‌الله الرحمن الرحیم
انا لله و انا الیه راجعون
سانحه تلخ و دلخراش سقوط هواپیمای مسافربری و مجروحیت و درگذشت جمعی از هموطنان گرامی موجب تاثر شدید و اندوه فراوان شد.
این حادثه جانسوز را به محضر بقیه‌الله الاعظم ارواحنا الفدا، رهبر معظم انقلاب و خانواده محترم جانباختگان و عموم مردم کشورمان تسلیت می‌گویم.
از مسئولین مربوطه می خواهم که همه توان خود را برای درمان مجرومین حادثه به کار گیرند. به وزیر محترم راه و سایر مسئولان ذیربط مأموریت داده می‌شود در اسرع وقت علل وقوع این حادثه را دقیقاً بررسی و گزارش آنرا به اینجانب و ملت شریف ایران اعلام و تدابیر لازم را برای جلوگیری از حوادث مشابه اتخاذ کنند.
از خداوند متعال برای کلیه بازماندگان صبر جمیل و برای درگذشتگان غفران الهی و برای مجروحین شفای عاجل مسألت دارم.
محمود احمدی نژاد

رييس جمهوري اسلامي ايران

2011-01-10T02:51:00.002+03:30

هفته‌ی پیش:"...امیدواریم بقیه‌ي گزارش‌هایی که ایشان در مقام جانشین نماینده‌ی ولی فقیه در سپاه پاسداران به مسئولان و مردم می‌دهند، از این دست نباشد که در آن صورت همگان بر ادعای صداقت ایشان تشکیک می‌نمایند و این به هیچ‌وجه به صلاح انقلاب اسلامی، سپاه پاسداران و نهاد منتسب به آن نخواهد بود. "
پیام:{ نهادهای منتسب به شما صداقت ندارند و اهل دروغ‌اند.}

دیروز: "... رندانه با چراغی که دروغ را اخلاق، تهمت را مبارزه و توهین را جهاد می‌دانند، مزوّرانه پشت خاکریزی پناه گرفته‌اند که مطمئناً آخرین و بالاترین هدف آنها خواهد بود. والسلام "
پیام:{ یه‌ سری دروغ‌گوی ضد روحانیتِ تهمت‌زنِ موهنِ مزوّر پشت شما سنگر گرفته‌اند.}

به نظرم هاشمی داره کم‌کم شفاف‌تر حرف می‌زنه.

این همه جوان می‌میرند

2011-01-06T00:19:00.001+03:30

خودکشی پسر محمدرضا پهلوی چه قدر مگه برای ایرانی‌ها، افغان‌ها و تاجیک‌ها مهمه که بی‌بی‌سی فارسی بیست دقیقه‌ی اولِ برنامه‌ی 60 دقیقه رو به‌ش اختصاص داد و یه مجلس ختم کاملِ رسانه‌ای براش برگزار کرد؟ به جان خودم کم مونده‌بود فرناز قاضی‌زاده هِقّی بزنه زیر گریه!

اَه!

اژدها همیشه برنده است

2011-01-02T11:05:00.002+03:30

قدیم پاسور موتور و فوتبال بازی می‌کردیم. یادم هست در فوتبال شانس با کسی بود که کارت برزیل دست‌ش باشد، کارتی که فقط با یک فیلد خاص قابل سوزاندن بود:"گلِ‌ خورده". برزیل "حضور در جام جهانی" اش از همه بیش‌تر بوده و در هر جام هم تا مراحل نهایی پیش می‌رفته پس طبیعتا گل خورده‌اش از ایران هم حتا بیش‌تر است و مطابق مقررات کارتی که گلِ خورده‌اش بیش‌تر بود می‌سوخت. در پاسورِ ماشین، پیکان در همه‌ی موارد بازنده بود جز"وزن خودرو" که با 1400 کیلو وزن همه‌ی رقبا را پشت سر می‌گذاشت! و باز مطابق مقررات هر که وزن‌‌ش بیش زورش بیش‌تر. ما اما گاهی با جعبه‌ی شیرینی پاسور درست می‌کردیم و روی هر کدام مثلا اسم یک موجود زنده (یا حتا افسانه‌ای) را می‌نوشتیم: آدم، ببر، پلنگ، عقرب و... کارت هر کسی قدرت و جبروت بیش‌تری داشت کارت برنده بود. در خانه‌ی ما توافق بر این بود که "ببر" قوی ‌ترین در بین حیوانات جنگل است. اما در مجموع، قوی‌ترین موجودِ عالم " اژدها " بود. موجودی عظیم الچثه به اندازه‌ی یک کوه که از دهانش آتش بیرون می‌ریزد و شیر و پلنگ و ببر در برابرش هیچ بودند. چه شد که این‌ها برایم زنده شد؟

غلام‌حسین الهام: اژدهای فتنه نمرده و ممکن است برگردد.

استانبولی‌پلو‌های محدثه

2010-12-25T20:06:00.000+03:30

عکسم را دیده‌اند می‌گویند لاغر شده‌ام. محمد آمده که می‌داند دلیلش چیست و حذف استانبولی‌پلو‌های محدثه از رژیم غذایی ماست که مرا لاغر کرده‌است.

می‌دانم که تا چه حد دل‌تنگی می‌تواند انسان را نحیف کند. یکی از آن‌هایی که از دست داده‌ایم استانبولی‌پلو های محدثه است.

زیاد خانه‌ی محمد و محدثه می‌رفتیم. خانه‌ي ما دورتر بود و آن‌ها کم‌تر مهمان ما می‌شدند. سر زدن‌های ما معمولا بدون برنامه‌‌ریزی خیلی قبلی بود و خوب محدثه فی‌المجلس شام حاضر می‌کرد. یکی دو بار استانبولی گذاشت. جوان‌مردی حکم می‌کند که بگویم چه خوش‌مزه بود. یکی دوباری هم که رفتیم به طور اتفاقی شام استانبولی داشتند. این شد که استانبولی به یکی از موضوعات شوخی فی‌مابین تبدیل شد. که مثلا سلام محمد! گفتیم بیاییم یک استانبولی‌ای به ما بدهید. یا مثلا دعوت‌شان می‌کردیم خانه‌مان که بله بیایید یک شام درستی با هم بخوریم! خلاصه هر چند ما زیاد دستپخت محدثه را خوردیم و تنوع غذایی هم مراعات شد ولی استانبولی هم‌چنان سر زبان ما ماند. باورش سخت است که این‌روزها تا چه اندازه دل‌تنگ همان خانه و همان صاحب‌خانه و همان استانبولی پلو هستیم.

خوش‌شانس بودم که در تقسیم تصادفی اتاق‌ها در مهر 1375 محمد همسایه‌ی ما شد و بعد هم سریعا هم‌اتاق ما. قصدم گفتن قصه‌ی این 14 سال نیست. دوستان نزدیکی داشتم که وقتی زن گرفتند از دست رفتند. زن‌هایشان صددرصد سهام‌شان را برای خود برداشتند و ما ماندیم و ما. منظورم محدثه است که هیچ‌گاه محمد را از ما نگرفت و خودش هم به ما اضافه شد و جمع ما را حقیقتا گرم‌تر کرد. باورش سخت است که این‌روزها تا چه اندازه دل‌تنگ همان خانه و همان صاحب‌خانه و همان استانبولی پلو هستیم.

مساله‌ی اولویت

2010-12-23T02:42:00.001+03:30

دِه ما پیرمردی داشت که می‌گویند بعضی روزها که خیلی سرش شلوغ می‌شد و نمی‌دانست به کدام کارش باید برسد راه حل خوبی پیدا کرده بود. کشاورز بود. روزهایی می‌آمد که هم‌زمان نوبت آب مزرعه‌اش بود و باید آب می‌بست، همان‌روز با تراکتوری وعده‌ی خرمن‌کوبی داشت، از اداره‌ی ترویج هم قرار بود بیایند برای واکسن زدن به گاو و البته آن روز نفت هم آمده بود و باید گالن‌ها را می‌برد نفت بگیرد! خلاصه در این چنین موقعیت‌هایی می‌گویند مساله را به سادگی حل می‌کرد. آن‌روز را کلا می‌خوابید. حالا نَقل کار من است. هزار پست توی ذهنم هست برای این‌جا و نمی‌‌دانم کدام را اول بنویسم. مساله‌ی اولویت‌بندی یا نوبت‌دهی مطرح می‌شود و حل‌ش هم همین است که هیچ کدام را نمی‌نویسم راحت!

پ ن: داستان پیدا کردن پس‌ورد یاهو ام، شرحی بر خانه‌ی این‌جا و مشخصات و هزینه‌هاش، شرحی در هزینه‌ها و مشخصات موبایل‌های این‌جا، شرحی بر سرما، دل‌تنگی‌ها، هدفمندی یارانه و و و

بحث کارشناسی

2010-12-06T06:47:00.000+03:30

بعد از این فیلم که به ستم‌های یزید می‌پردازد تحلیل و بررسی حوادث آن‌زمان را با حضور کارشناس برنامه آقای عبیدالله زیاد پی خواهیم‌گرفت.

2010-12-02T06:07:00.000+03:30

عالَم محضر ویکیلیکس است، در محضر ویکیلیکس معصیت نکنید.

مملکته داریم؟

2010-12-01T00:54:00.003+03:30

رییس جمهور در باره‌ی آلوگی هوا می‌گه " خود من و خوانواده‌ام در آلوده‌ترین نقطه‌ي شهریم." فردا صبحش می‌بینم رفته شمال، سفر استانی، مملکته داریم؟

اختتام فلسفه

2010-11-24T22:42:00.003+03:30

رییس قوه‌‌ی قضاییه در اختتامیه‌ی همایش روز جهانی فلسفه گفته علوم انسانی (که طبعا فلسفه هم یکی‌ش هست) باید بر اساس پیش‌داوری‌ها‌ي جامعه بازنگری شود.

.....

وی چند دقیقه بعد گفت: متأسفانه گاهی غربی‌ها نسبت‌هایی خلاف به اندیشمندان ما می‌دهند؛ در حالی‌كه در سرزمین ما علما بسیار باز فكر می‌كنند.

خواب - 3

2010-11-24T00:33:00.000+03:30

خواب مفصلی بود که مختصرش یادم مانده. مختصرش هم این است که محمد رشیدی یک جای قصه آمد خانه‌ی ما و حسابی مرا کتک زد و رفت. عصبانی بود و من هم خیلی حال روحی‌ام بد شده بود.

خواب - 2

2010-11-21T02:40:00.002+03:30

خواب‌های من گاهی شب و گاهی صبح تا حدود مثلا نُه ده صبح "دیده می‌شوند!" پریشب خواب مفصل عجیبی دیدم. یک جا در یک مغازه‌ای پاتوقی چیزی با چند نفر دیگر که دوست ما بودند دور هم بودیم. یکی از افراد این جمع که به نظر با من دوست‌تر از آن دیگران بود سُنی مذهب بود. اگر اشتباه نکنم بقیه‌ی جمع برادر بودند و پدرشان فردی بسیار تنبل و بی‌عار بود. بحث بر سر همین موضوع بی‌عاری بود که این رفیق سنی جمله‌ای گفت که در روی زمین مس‌های زیادی ریخته و فقط باید آن‌ها را جمع کرد و طلا کرد، فقط قدری همت لازم دارد. می‌خواست آن مرد را به تلاش و همت بیش‌تر دعوت کند با این مثال. گذشت. مثلا یک مدتی گذشته بود که من روزی خودم را در یکی از کوچه‌های شرق تهران یافتم. آن‌جاها را بلد نبودم. کوچه به یک خیابان منتهی می‌شد و نمی‌دانستم کوچه‌ی چیست و خیابان چه خیابانی است. از رفتگر‌ی که آن‌جا بود پرسیدم. گفت آن خیابان شهید مصطفی خمینی است. در خواب خاطرم بود که شرق تهران همچه خیابانی دارد. بعد ازش پرسیدم پایین‌تر به چه میدانی می‌خورد؟ گفت می‌رسد به میدان Billing Bridge . میدان را می‌شناختم. (یکی از ایستگاه‌های اصلی اتوبوس‌ها و مرکز فروشگاهی در این‌جاست!) سر کوچه که رسیدم دیدم پسران مرد یک قنادی آن‌جا زده‌اند. وارد مغازه شدم و باهاشان خوش و بش کردم. یکی‌شان تعارف زد که بستنی بخور و این‌ها بعد هم در گوشم گفت در آن یخچالی که درش به سمت خیابان باز می‌شود چند شیشه ودکا هست اگر خواستی! در این بین یک مرتبه پدر آن‌ها و آن دوست سنی‌ام هم پیدایشان شد. ظهر بود گفتند برویم مسجد برای نماز جماعت. رفتیم. جماعت حدودا در پنج شش صفِ هفت نفره بود. بعد از پایان نماز پدر آن دوستان‌مان بلند شد و یک میکروفن دست گرفت و ایستاد به سخنرانی. حرف اصلی‌ش این بود که ای مردم ببینید این پسر سُنی ( و اشاره می‌کرد به این دوست سنی من) چه مزخرفاتی به هم می‌بافد! می‌گوید روی زمین پر از مس است و کافی است انسان اراده کند و آن‌ها را جمع کند و طلایشان کند. چه قدر این‌ها تعطیلند و از ظاهر این جمله داشت دوست سنی من را مسخره می‌کرد. من خیلی ناراحت شدم. اراده کردم که هر طور شده بعد از اتمام سخنانش بروم و میکروفن را بگیرم و از دوستم دفاع کنم و بگویم که منظور او چه بوده‌است. محله و مسجد برای من غریب بود و کمی می‌ترسیدم. اما به محضی که حرفش تمام شد گفتم آقایان به من اجازه بدهید من چند کلامی حرف دارم و همین‌طور که این‌ها را می‌گفتم به سمت صف اول و در واقع محل ایستادن سخنران حرکت کردم. کسی اعتراضی نکرد و حرفی نزد. میکروفن را از مرد گرفتم و آماده شدم برای سخن‌رانی. اما دیدم که مردم دارند می‌روند. انگار نه انگار که من چیزی گفتم و الان مثلا برای سخنرانی آمده‌ام. همه با هم داشتند خداحافظی می‌کردند و من را کاملا ignore کرده‌بودند. خیلی حالم بد شد. در این بین از میان همان‌ صف‌ها حامد دهقانی آمد پیش من و میکروفن را از من گرفت و خاموش کرد و گفت: مهدی‌جان بی خیال شو بیا برویم. می بینی که همه رفتند و کسی گوش به حرفت نمی‌دهد. ( بک گراند اختلافات جدی سیاسی‌ای که با حامد دارم در آن لحظه هم وجود داشت) از لحن بیانش حس کردم دارد با من دوستی و محبت می‌کند اما کار بقیه‌ی افراد را هم به نوعی تایید می‌کند که یعنی این سنی هست و کلا بی‌خود گفته و ازش دفاع نکن و می‌بینی که کسی هم بهت گوش نخواهد داد. افسرده و داغون گفتم برویم. بعد بیدار شدم.

خواب - 1

2010-11-17T00:53:00.004+03:30

دیشب خواب دیدم رفته‌بودیم خونه‌ی آقا. یه جمع بودیم ولی نمی‌دونم چه جمعی بود. تو خونه‌ش باهاش دیدار داشتیم. خوب یادمه که یه جا نشسته بود و هی روی سر من دست نوازش(تفقد؟) می‌کشید. بسیار مهربون بود. هی داشتم فکر می‌کردم که بهش بگم آقا شما این‌قدر مهربونید ولی می‌دونید بیرون این خونه در موردشما چه جوری فکر می‌کنند؟ (یعنی مثلا چرا این مهربونی رو در سطح کشور پیاده نمی‌کنید؟) یادمه دودل بودم بگم یا نه. آخرش نگفتم.

2010-11-16T12:35:00.003+03:30

هاشمی : مَهدی بیا مَهدی بیا مِهدی نیا مِهدی نیا

با احترام لطفا [...] !

2010-11-14T08:35:00.001+03:30

پرده‌ی اول: برای درخواست ویزا کارت وارد بانک شدیم. نوبت‌مان که شد اپراتور برگه‌ای داد که درش انواع کارت ویزا و نوع خدماتش و میزان سقفش و این‌ها را نوشته بود. باید انتخاب می‌کردیم. قرار شد روی صندلی‌های انتظار بنشینیم برای بررسی بیش‌تر و تصمیم‌گیری. یک جفت صندلی کنار هم خالی بود. نشستیم. در حال بررسی بودیم که جوانی لاغر اندام و بلند قد و با لباسی ساده سلام کرد و گفت می‌تواند کمک‌مان کند. حدس زدیم یک داوطلب (Volunteer) است که برای تجربه یا تقویت زبان در بانک به مشتری‌ها راهنمایی می‌دهد. قبول کردیم. جای خالی اما نبود. خودش کنار صندلی من روی زمین نشست و به دیوار تکیه‌داد و شروع کرد به این که این مدل کارت این خاصیت را دارد و آن یکی آن و این‌ها. چند دقیقه‌ای طول کشید و تصمیم‌مان روشن شد. به اپراتور مخصوص کارت مراجعه کردیم. آمد و با حوصله فرم‌های مخصوص را داد تا تکمیل کنیم. بعد از آن گفت باید فلانی که رییس شعبه است تکمیل فرم‌هایتان را تایید کند. رفت و برگشت. تایید شده بود. همین‌طور که می‌نشست گفت شما با آقای فلانی گویا حرف زده‌بودید. نگاه کردیم به میزی که اشاره کرد. همان جوانکی بود که کمک‌مان کرده‌بود!

کار ما تمام بود و گفت باید برویم و دو هفته بعد نتیجه‌ی پذیرش یا رد درخواست‌مان می‌آید دم خانه.

پرده‌ی دوم: نوع ویزا کارتی که درخواست داده‌بودیم را که به بچه‌ها گفتیم همه گفتند به هیچ وجه همچه اعتباری به کسی که اولین کارت را درخواست می‌کند نمی‌دهند و ما متعجب شدیم که خوب چرا طرف یک کلمه به ما نگفت که درخواست‌مان را معقول کنیم.

یک ماه گذشت و از جواب خبری نشد. رفتیم بانک. گفت ما بعد از درخواست مشتری فرم‌ها را ارسال می‌کنیم به مرکز صدور ویزا و آن‌ها بقیه‌ی کارها را انجام می دهند و باید از آن‌جا پی‌گیر شویم. شماره تلفن آن‌جا را داد و آمدیم. به مرکز صدور زنگ زدیم. مشخصات را که دادیم گفت اصلا همچه درخواستی از طرف فلان شعبه به ما نرسیده و چنین چیزی در سیستم نیست، از شعبه پی‌گیری کنید. به شعبه زنگ زدیم. به کسی که گوشی را برداشت قصه را گفتیم مشخصات را گرفت و گفت در سیستم ما همچه درخواستی اصلا ثبت نشده. گفتیم ولی ما یک ماه پیش آمده‌ایم این همه فرم را تکمیل کرده ایم و یک ماه منتظر بوده‌ایم چه طور می‌شود که الان نیست؟ گفت: I am so sorry شما می‌توانید بیایید یک درخواست دیگر بدهید. گفتیم می‌خواهیم با رییس شعبه حرف بزنیم. وصل کرد. قصه را به رییس شعبه گفتیم. گفت: I am so sorry شما می‌تونید بیاید یک درخواست دیگر بدهید. گفتیم ولی وقت ما تلف شده و الان شما می‌گویید اصلا درخواستی نیست؟ خوب بالاخره برگه‌های ما کجاست؟ گفت نیست. مشخصات ظاهری کارمندی که ما پیش او فرم ها را تکمیل کردیم را پرسید ما اسمی نمی‌دانستیم مشخصات کلی گفتیم. گفت خوب او دیگر این‌جا نیست و من نمی‌‌توانم کاری بکنم. شما می‌توانید یک درخواست دیگر بدهید. البته در مورد مشخصاتتان که در برگه‌ها بوده جای نگرانی نیست ما خیلی اطلاعات را خوب محافظت می‌کنیم! گفتیم یعنی برگه‌ها کجاست؟ گفت ممکن است اشتباها به جای دیگری ارسال شده باشد و آن‌جا ریزریزش کرده باشند. گفتیم ولی وقت ما این‌قدر آزاد نیست که هی بیاییم فرم پر کنیم. گفت می‌توانید از درخواست تلفنی استفاده کنید! در هر صورت من نمی‌توانم الان کاری بکنم و I am so sorry. ( حالا نمی‌گفت که درخواست تلفنی فقط برای کسانی است که بیش از شش ماه است که وارد شده‌اند!) گفتیم اوکی. بای!

...........

در پروپاگاندای "خارج یک‌سره بهشت و ایران یک‌سره جهنم است" پرده‌ای اول با فونت بولد 72 نوشته می‌شود. اما پرده‌ی دوم کلا زیرسبیلی رد می‌شود که " حالا یک اشتباهی شده". از این اشباهات چند تا دیگر هم من در چنته دارم. از بانک‌داری ایرانی هم به وفور استفاده کرده‌ام و می‌کنم. و باید بگویم که وضعیت بانک‌داری ایرانی – اقلا در مورد کارهایی که فعلا من با بانک دارم – به مراتب از وضعیت این‌جا به‌تر و ساده‌تر است. البته الان منظورم مقایسه‌ی سیستم بانک‌داری نیست که خودش پستی جدا می‌طلبد. منظورم این است که تو را سینه‌ی دیوار می‌گذارند احتمالا مختصر تجاوزی هم به‌ت می‌کنند و نهایتا همه چیز با یک جمله تمام می‌شود: I am so sorry .

2010-11-11T09:32:00.003+03:30

خانه‌ی ما یک واحد آپارتمان در یک ساختمان شش طبقه است. خود واحدها هیچ وسیله‌ی در زدنی ندارند. نه زنگ و نه حتا از این چشمی‌های تق تقی. دم در اصلی ساختمان زنگی شبیه آیفون قرار دارد که کسی که باهات کار دارد باید آن‌جا زنگ واحد را بزند. زنگ هم در کل یک شماره‌گیر مثل شماره‌گیر تلفن است که باید شماره‌ي واحدی که باهاش کار داری(که عددی دو یا سه رقمی است) را با آن بگیری. وقت اجاره کردن خانه باید یک شماره تلفن بدهی تا زنگ خانه‌ات را به آن شماره متصل کنند. ما شماره‌ی موبایل من را داده‌ایم. هر کس دم در ساختمان شماره‌ی واحد ما را بزند موبایل من زنگ می‌خورد و من که موبایلم را جواب بدهم در واقع با کسی که پشت در است حرف می‌زنم و اگر کلید 9 را فشار دهم در باز می‌شود. بنابراین ممکن است مثلا من در شهری دیگر باشم و کسی که پشت در خانه‌ی ماست زنگ بزند و من از همان‌جا جوابش را بدهم! طبیعتا در داخل خانه دیگر چیزی مثل آیفون وجود ندارد.

مثلا اگر من کلیدم را فراموش کرده باشم می‌توانم پشت در، شماره‌ی واحد خودمان را بگیرم و موبایلم زنگ بخورد بعد جواب خودم را بدهم و کلید 9 را فشار دهم تا در باز شود!

پی‌نوشت: این سیستم واقعا مخ کار نواب بود به خصوص دوشنبه شب‌ها برای برنامه‌ی نود! کجایی پسر؟

2010-11-09T00:47:00.002+03:30

چرا من هیچ کار نمی‌کنم؟

شب‌های خسته‌گان و خجسته‌گان

2010-11-02T09:46:00.008+03:30

امروز که در فروشگاهی گز می‌کردیم جنس‌های مخصوص جشن شب هالووین ـ که گذشت ـ همه‌ تخفیف‌های خوبی خورده بود و سر و کله‌ی البسه‌ی بابانوئل پیدا شده‌بود. در میان قفسه‌ها پیرمردی با لباس‌های مندرس و قیافه‌ای ترسناک و کله‌ای کچل و دندان‌های بلند مناسب خون‌آشامی و لبخندی هول‌انگیز، اسکلت کله‌ی انسانی را در طَبَق اخلاص استیلی گذاشته بود و به رهگذران تعارف می‌زد. اگر پیرمرد مجسمه نبود شاید می‌ترسیدم. روبه‌روش رفتم نزدیک شدم و خواستم مثلا شکلکی در بیاورم که کله‌اش تکان خورد و فکش جابه‌جا شد و شروع کرد به حرف زدن. شاید که نه، حتما ترسیدم و دو قدمی پریدم عقب.

به نظرم میزان جدی گرفته شدن جشن"هالووین" در هر کشوری شاخص بسیار خوبی برای شناخت میانگین امید به زندگی در آن کشور است. برای خودشان شکل و قیافه‌های وحشتناک یا عجق وجق درست می‌کنند، طوری گریم می‌کنند که انگار نصف صورتشان را تیغ جلادی برده‌است، شاخ به پیشانی‌شان می‌چسبانند. نقاب‌های وحشت می‌پوشند و لباس‌های جنیان و دیوان و ارواح. اسکلت آدم در کنار کدوی تنبل هم نُقل مجالس جشن است.

میزان جدی گرفتن جشن "هالووین" توسط هر فرد هم شاخص خوبی برای وضعیت میزان خجسته‌گی روان آن فرد است. کاش یک شاخص درستی هم برای میزان خسته‌گی روان افراد وجود داشت تا بتوانیم در "کشورها‌ي اندوه" به‌کارش بگیریم.

این شب‌ها این‌جا لیالی هالووین بود و ما البته طبیعتَن شب هالووین نداشتیم. یعنی این "سوسول‌بازی‌ها" هیچ رقمه به‌مان نمی‌خورد و هنوز در همان رخت‌ایم که بودیم، که هستیم، که خواهیم‌بود; رخت اندوه.

2010-10-31T04:07:00.002+03:30

به این فکر کنید که ما که گرون شدن کالا و انرژی اپسیلونی در هزینه‌های زندگی‌مون تاثیر نداره برجی 81000 تومن به درآمدمون اضافه می‌شه، همین‌جوری یه هووویی!

2010-10-28T05:02:00.007+03:30

در چت گذشت:

- این صافی کیه؟

-- صافی هم یکی از طیف سنتی مَراجعه قبلا شورای نگهبان هم بوده مث که استفعا داده زمان امام. دیدنِ آقا هم رفته.

- چی می‌گی این صافی تو وسایل مونده مال کیه؟

--آهان اون مال حسن ایناست.

باز دوباره...

2010-10-25T08:23:00.000+03:30

دوران انتخاباتِ نمی‌دونم چی هست این‌جا. صدای در میاد. باز می‌کنم. زنی سیاه‌ است با قدی کوتاه و چاق.

شما رای می‌دید؟

نه خانم من دیگه رای نمی‌دم.

اوه. ممنون. بای

View

2010-10-24T08:05:00.005+03:30

خانه‌ی ما در طبقه‌ی همکف ساختمان است. جنوبی است و بالکن بزرگی به سمت حیاط یا همان پارکینگ دارد. دیروز گفتم یه عکس از پشت پنجره بگیرم برای این‌جا.

برای دیدن عکس در سایز بزرگ‌تر روی عکس کلیک کنید.

2010-10-21T04:44:00.002+03:30

در خبرها بود که در لبنان یک دکترای افتخاری به احمدی‌نژاد داده‌اند. من پیشنهاد می‌کنم در ایران هم یک دکترای احمدی‌نژاد به افتخاری بدهند.

سفر به نیاگارا -2

2010-10-20T08:07:00.002+03:30

روز سوم سفر ما به نیاگارا دوشنبه (روز شکرگزاری) ساعت ده صبح در خانه‌ی دوست‌مان با صبحانه آغاز شد. سپس به تورنتو شدیم! یک ساعت و خورده‌ای بعد تورنتو بودیم. شهر بسیار بزرگی است و ورودی شهر یاد تقاطع‌های غیر هم‌سطح ورودی تهران می‌افتی. خیابانی دارد به نام yonge که بلند‌ترین خیابان جهان است. اگر از خارج از خود شهر تورنتو صرف نظر کنیم حدودا سه برابر خیابان ولی‌عصر است. خیابانی که در شلوغ‌بازیِ ایرانی ازش به خیابان ایرانی‌های تورنتو یاد می‌شود همین خیابان است! البته صرفا بین دو چهارراه نزدیک به هم‌ش مغازه‌های ایرانی است که شاید کم‌تر از مثلا دو درصد طول این خیابان را تشکیل می‌دهد. وارد خیابان که شدیم از ره‌گذران سراغ رستوران‌های ایرانی را ‌گرفتیم و عجب کار مضحکی می‌کردیم. یکی گفت در خیابان به این بلندی حتا حدودش را هم نمی‌دانید؟ خلاصه پیرمردی کت و شلواری با خانمی مانتویی محجبه جلب نظر کردند. صدای‌شان کردیم به انگلیسی فصیح! ترسیدند شدید. مرد هول برش داشت و با حالتی عجیب درآمد که "وی کَن نات اسپیک"(2 مرتبه) گفتیم بیا حاجی بیا نترس! خندید و گل از گلش شکفت! آدرس‌مان داد و نزدیک بودیم. در یکی از رستوران‌های ایرانی ناهار خوردیم به قیمت خون پدرش! بعد از ناهار یک‌سره با حالت فاتحان یانگ به سمت اتاوا راه افتادیم.

اضافه کنم که در اتوبان تورنتو به اتاوا جایی ترافیک شد و از لاین اضطراری چهار ماشین بزرگ آتش‌نشان و دو آمبولانس آژیرکشان می‌تاختند. به صحنه که رسیدیم ماشینی آتش نگرفته و شیونی بلند نبود. یک موتور باکلاس کنار جاده بی آن که لوله شده باشد افتاده بود! شباهنگام به خانه رسیدیم و جای شما خالی رزیتا و دوست جدیدمان پیتزایی گذاشتند خوردنی. سفر نیاگارا تمام شده بود و بعد از محاسبات در مجموع کل هزینه‌های اجاره ماشن و بنزین و خوردن و غیره هر نفر 75 دلار شد که به نظر زیاد نمی‌آید.

این سفر به نظرم واقعا روحیه‌بخش بود و جاده و این‌ها هم برای ما از حالت ابهام و سیاهی در آمد. اما خود آبشار به یاد ماند. همچنین ترانه‌ای که در حالت اتو ریپیت کل سفر را پوشش داد: تو که چشمات خیلی قشنگه رنگ چشمات خیلی عجیبه تو که این همه نگاهت واسه چشمام گرم و نجیبه... می‌دونستی که چشامی همه‌ی آرزوهامی می‌دونستی که همیشه، تو تموم لحظه‌هامی...

می‌دونستی یا نه؟

ظرفش درست شد!

2010-10-19T06:52:00.002+03:30

مشکل غامضی بود! برخی در ایران با یک مرورگر بدون فیلترشکن عکس‌های این صفحه را می‌دیدند برخی دیگر در ایران با همان مرورگر وبدون فیلتر شکن نمی‌دیدند! حتا موردی بود که یکی در ساعت هشت و نیم شب می‌دید و در ساعت ده صبح نمی‌دید! ولی با همراهی و مساعدت خوانندگانِ پیشانی بلند و روی‌سپید! و راهنمایی واقعا گره‌گشای استاد عزیز " مهدی رجا" ( که حل مشکلاتی که برای امثال من صعب است با یک اشارت، شگردش است.) صرفا با حذف یک کاراکتر ناقابل s از آدرس تصاویر همه‌چیز راست و ریس شد و الان همه تصاویری که همراه متن می‌آید و نیز لوگوی این صفحه را می‌بینند. در مورد فرم کامنت‌دونی من خودم نمی‌دانم تا چه حد ایراد دارد. سعی مي‌کنم تا حد امکان یوزر فرندلی شود. در مجموع، امکانات این بلاگر از خیلی از ‌جهات از جمله‌ بخش کامنت‌گذاری اصلا به پرشین‌بلاگ خودمان نمی‌رسد. واقعا گزینه‌ی خیلی خوبی نیست ولی فعلا بهترین گزینه است شاید.

از بر و بچ‌ی که فیدبک دادند خیلی ممنونم. لطفا هروقت مشکلی چیزی دیدید بگویید. تشکر زیاد.

2010-10-16T23:09:00.003+03:30

دوستانی که لطف کردند فیدبک دادند، من یه تغییری دادم ببینید الان درسته؟ عکس ها و اینا. تا بعد ببینیم این کامنت‌دونیش چه مرگشه.

برخی دوستان گویا نمی‌توانند این صفحه را به شکل کامل ببینند. در این مورد تیم فنی یک‌نفره ی این بلاگ به کمک‌های سبز شما نیاز دارد. اگر امکان دارد در قسمت کامنت دونی برای این سوالات من پاسخی بنویسید. تا شاید بتوانم ببینم که عیب کار از چیست و راه تکرار بر خط ببندم!

1- آیا شما (بدون فیلترشکن) این صفحه را کامل می‌بینید؟ لوگوی بالای صفحه، سه تا عکس در پست قبلی که در مورد نیاگارا بود.

2- مروگر شما چیست؟ موزیلا یا IE یا چی؟

3- اگر بدون فیلتر شکن عکس‌ها را نمی بینید آیا با فیلترشکن مساله حل می‌شود؟

کلا گیر و گوری اگر هست به من بگویید. ممنونم.

سفر به نیاگارا -1

2010-10-16T08:51:00.005+03:30

تعطیلات سه روزه‌ی ما به بازدید از آبشار نیاگارا گذشت. توضیح تکراری در مورد این آبشار این‌که بزرگ‌ترین آبشار جهان است. در مرز آمریکا و کانادا قرار دارد و پلی که بر روی رودخانه است این دو کشور را به هم وصل می‌کند. شنبه عصر با زوجی که از دوستان ایران بودند و از مونترال می‌آمدند از خانه‌ی ما حرکت کردیم. ماشین یک مزدای دوهزارِ دنده اتوماتیک بود که برای سه شبانه‌روز اجاره کرده‌بودیم به مبلغ 90 دلار. این‌جا سفارش می‌کنند که برای سفر حتما یک دستگاه GPS همراه‌تان باشد بی‌توجهی کردیم و خوب در همان اول در خروجی اتاوا تقریبا گم شدیم. بعد از کمی سردرگمی بالاخره به جای اتوبان اتاوا-تورنتو افتادیم در جاده‌ای که اتوبان نبود و فهمیدیم که همان جاده‌ای است که در ایران بهش می‌گوییم جاده قدیم. پرینت نقشه‌ی گوگل‌مپ نشان می‌داد که تا خود تورنتو ورودی به اتوبان ندارد. رفتیم و نهایتا در پمپ بنزینی از خلق الله پرسیدیم و تقریبا کسی جواب ما را نداد. همه می‌گفتند می‌خواهید بروید تورنتو؟ خوب همین راه‌ش است دیگر! می‌گفتیم آیا این جاده Safe است می‌گفتند بله حتما. فکر می‌کردند منظورمان نگرانی از حضور راه‌زنان است! بالاخره با راهنمایی‌هایی خودمان را رساندیم به اتوبان و تا شهر همیلتون یک‌سره رفتیم، قرار بود در منزل یکی از دوستان اتراق کنیم. سفرمان شش ساعت طول کشید. اتوبان اتاوا-تورنتو تقریبا شبیه اتوبان قم-تهران است. سرعت مجاز 120 کیلومتر در ساعت است اما لاین سمت چپِ کنار گاردریل، اضطراری و مخصوص پلیس و نیروهای امداد است.

قسمتی که جزو کاناداست.

شام را در همیلتون خوردیم و راهی خانه‌ي دوست‌مان شدیم. صبح بعد از صبحانه حدود ساعت 10 راهی نیاگارا شدیم. از همیلتون تا نیاگارا حدود یک ساعت راه است. پیش از ظهر به آبشار رسیدیم.

آبشار بی‌نهایت با شکوه است. به بچه‌ها می‌گویم آبشارهایی ما که در کوه و کمرهای ایران دیدیم در مقام قیاس با این، به قضای حجات فردی در ارتفاع می‌ماند. خوب البته غرب‌زدگی هم مقوله‌ي قابل توجهی در این طرز صحبت است. بگذرم. شکوه آبشار بیش از آن که به خاطر ارتفاع باشد به خاطر پهنایش و میران حجم آبی که از آن بالا می‌ریزد است. جایی خواندم که دولت کانادا و آمریکا برای این که از سرعت ساییدن لبه‌ی آبشار کم کنند شب‌ها حجم آب را یک سوم می‌کنند و با این کار سالانه سه سانتیمتر از سرعت عقب نشینی لبه کم کرده‌اند. قبل از رسیدن به لبه، رودخانه دو قسمت می‌شود و تقریبا دو تکه آبشار درست می‌شود یکی خیلی بزرگ‌تر و دیگری کوچک‌تر. تکه‌ی بزرگ جزو خاک کانادا و کوچک برای آمریکاست. زاویه‌ی دید از خاک آمریکا خیلی مناسب نیست اما از داخل کانادا هر دو آبشار را از روبرو به خوبی می‌شود دید. در اطراف آبشار در داخل شهر انواع تفریحات و سرگرمی‌ها از جمله کازینویی خیلی معروف و سایر جنگولک‌بازی‌ها مهیاست تا سر توریست‌ها را گرم ‌کنند. آبشار در شب، نورپردازی خیلی زیبایی دارد.

بعد از آبشار به شهرکی به نام Niagara on the lake رفتیم که عجیب زیبا و آرام بود. کنار ساحل دریاچه‌ای بی‌موج پر بود از زمین‌های گلف و در شهر خانه‌هایی که به نقاشی می‌مانست. سکوت در این شهرک غوغا می‌کرد و همه چیز شبیه شهری زیبا و آرام برای گذراندن دوران بازنشستگی بود. در این شهر ناهار-شام خوبی خوردیم و تاریک بود که به شهر آبشاربرگشتیم، کمی در خیابان‌های شلوغ پلوغ وسط جنگولک‌بازی‌ها چرخیدیم و به سمت همیلتون حرکت کردیم. حالا ساعت حدودا یازده شب بود.

2010-10-14T11:35:00.003+03:30

نشستم چند خطی در مورد سفری که آخر هفته‌ی پیش به نیاگارا داشتیم بنویسم که در همان اَوان وب‌گردی پرتاب شدم به سایتی پر از داستان‌های واقعی لابد. عارف واصل و نمی‌دونم عالم صمدانی حضرت فلانیِ قوچانی سبزواری کاشانی تهرانی تبریزی و سایر شهرها روزی در حضور شاگردان خاص‌ش به اختیار خودش ‌مُرد و به اختیار خودش زنده ‌شد و به شاگردان خاص‌ش فرمود آیت‌الله.خامنه.‌ای مورد تایید است.

اولین شب آرامش!

2010-10-09T06:27:00.001+03:30

خانه گرفته‌بودیم و تصمیم گرفتیم بساط را از خانه‌ی زوجی که زحمت‌مان بر دوش‌شان بود برویم خانه‌ی خودمان. میزبان ما ماشین داشت و آن چند روز هرجا لازم بود با ماشین ما را برد. این‌جا لزوما هر کس ماشین دارد برای همه‌ی کارش بیرون نمی‌برد. هم مساله‌ی پارکینگ مطرح است هم بنزین. شب بود و بار ما هم خیلی زیاد ، چهار چمدان خیلی بزرگ که دوتایش حالت گونی داشت و چرخ نداشت، دو چمدان متوسط، دو کوله‌پشتی و خِرت و پرت‌هایی که آن چند روز خریده بودیم. یک تاکسی وَن جواب این همه وسیله را می‌داد. تاکسی، تلفنی آمد و وسایل را درش چیدیم و خداحافظ. راننده، مردی عرب بود که در مسیر دائما با بی‌سیم‌ش حرف زد. نهایتا جایی ما را پیاده کرد و وسایل را در پیاده رو چیدیم. 35 دلار هم دادیم و رفت. هوا سرد شده بود و نم‌نم بارن احساس می‌شد. در ِ ساختمان که رفتم معلوم شد که اشتباه پیاده‌مان کرده. ساختمان کاملا شبیه ساختمان ما بود که قبلا فقط یک بار دیده‌بودیم اما دو رقم آخر پلاک چهار رقمی کاملا عکس بود و حالا ما بودیم و این همه بار و سرما و شب و سکوت و کویر و همه‌ی زهرمارهای عالم.

من راننده را مقصر می‌دانستم. چرا که وقتی غریبه‌ایم اوست که باید ما را دقیقا در آدرسی که داده‌ایم‌ش پیاده کند. زنگ زدیم به دوستمان برای راه‌نمایی. گفت باید زنگ بزنیم دفتر آژانس تا راننده را برگردانند. رزیتا زنگ زد، کسی که پشت خط بود گفت همان‌جا بمانید تا یک ربع دیگر همان راننده بر می‌گردد و بدون هزینه شما را به مقصد اصلی می‌رساند. ماندیم منتظر. بیست دقیقه گذشت و باران و سرما کم کم داشت بیش‌تر می‌شد. دوباره زنگ زدیم، این بار کسی دیگر از آن‌سوی تلفن جواب رزیتا را می‌داد، به حاشا. که الان آن راننده رفته و اگر بخواهید می‌توانیم تاکسی دیگری بفرستیم و شما را به مقصد برساند ولی هزینه‌اش پای خودتان است( و این یعنی30 دلار دیگر باید می‌دادیم). رزیتا فرهنگی حرف می‌زد و من این‌جور جاها فرهنگ‌م کمی تفاوت دارد، ازش خواستم تا گوشی را بدهد تا من طور دیگری با طرف حرف بزنم ( این کار را بعدا‌ها جایی دیگر کردم و جواب داد که قصه دارد)، نداد مکالمه تمام شد و ما هم در سرما در حال اتمام بودیم. مستاصل به دوست‌مان زنگ زدیم که چه باید کرد. آمدند با ماشین‌شان در دو راند بارها را بردیم و کمک کردند چمدان‌های 32 کیلویی را تا داخل واحد رساندیم.

حالا در چاردیواری جدید بودیم و زندگی جدید در جایی جدید با اوقاتی که تاکسی تلفنی پیشرفته‌ی کانادایی تلخ کرده بود شروع شد...

اصرار نکنید که راه ندارد

2010-10-06T07:26:00.005+03:30

مخفی نمانَد، امروز و فردا در ساختمان مرکزی دانشگاه نمایش‌‌گاهی برگزار می‌شود که در آن شرکت‌هایی که سرشان به تن‌شان می‌ارزد غرفه دارند تا از ابناء بشر برای کولی دادن دعوت کنند. شما هم فکر نکنید که من همچه فرصتی را از دست می‌دهم. البته اگر با من باشد که حتما از دست می‌دهم ولی زنم را نباید دست کم گرفت. بالاخره زور کرد و نشستیم رزومه‌ای را که شش ماه پیش در تهران باز خودش زور کرده‌بود و نشسته‌بودیم و یک مقدار درست‌ش کرده بودیم را دوباره توجهی به‌ش کردیم و تا یک ساعت به آخر کار نمایشگاه در روز اول آماده شد. این نمایشگاه هر سال فقط همین دو روز در دانشگاه بر گزار می‌شود و افراد جویای کار با مسوولین شرکت‌های جویای کارگر حرف می‌زنند و قول و قرار می‌گذارند. من هر چند خیلی با جُستن کار و این‌ها میانه‌ای ندارم و هیچ خوشم نمی‌آید برای قالب کردن خودم هی با کسی چک و چانه بزنم و رزومه به‌ش بیاندازم بالاخره کوتاه آمدم و یک نسخه از رزومه‌ام را به مسوول غرفه‌ی شرکت میکروسافت تحویل دادم. از مسوول غرفه اصرار که من باید برای کار بروم سیاتل در آمریکا و از من امتناع، نهایتا هم پادرمیانی رزیتا بود که قبول کردم رزومه را به‌ش بدهم. چندین شرکت دیگر هم بودند و هر کدام دنبال کارگر خاصی. اریکسون، آلکاتل و چند شرکت نظیر این‌ها. به بعضی دیگرشان هم رزومه دادیم و از شما چه پنهان که یکی از غرفه‌ها این‌قدر از این حقیر خوش‌ش آمده بود که رفت و به جای کارت ویزیت یک فقزه فلَش‌مموری دوگیگابایتی آورد و گفت که مشخصات شرکتشان درش است و خواهش کرد که طبق دیتاهای داخل حافظه به صورت آن‌لاین هم فرم‌های مخصوصی را تکمیل کنم. خیلی از شرکت‌ها درجستجوی دِوِلوپِرِ بودند که سی‌پلاس‌پلاس بلد باشد یا جاوا یا چیزهایی شبیه این‌ها. کم نیست، شرکت ما هم اتفاقا در تهران همین مشکل را داشت و این تشابهِ مشکل خودش کلی است و نشان می‌دهد که ما در چه شرکت فاخری کار می‌کرده‌ایم. میکروسافت علاوه بر برنامه‌نویس تحلیل‌گر هم کم داشت که از این حیث هم شبیه شرکت قبلی ما می‌شود.

خلاصه با همه‌ی این حرف‌ها وقتی استادِ رزیتا در آسانسور دانشکده دیدم و در مورد نمایشگاه پرسید گفتم خوب بود ولی من فعلا می‌خواهم درسم را ادامه‌دهم، بله.

2010-10-05T09:09:00.002+03:30

ازگوشت خوک بدمون می‌آد, حتا از دیدن‌ش در فروشگاه.

2010-10-04T09:02:00.001+03:30

این دوشنبه در ایران به مناسبت شهادت امام صادق(ع) تعطیل رسمی است. دوشنبه‌ی هفته‌ی بعد هم در کانادا به مناسبت روز شکرگزاری (Thanksgiving Day) تعطیل رسمی خواهد بود. روز شکرگزاری در سراسر آمریکای شمالی یک تعطیلی سنتی حساب می‌شود. از چهارصد سال پیش در این روز به شکرانه‌ی فصل برداشت، جشنی می‌گرفته‌اند. در آمریکا چهارمین پنج‌شنبه‌ی نوامبر و در کانادا دومین دوشنبه‌ی اکتبر روز شکرگزاری است.

در کانادا روزهای شنبه و یک‌شنبه به عنوان روزهای آخر هفته تعطیل است. روز شنبه کمی تعطیل‌تر از پنج‌شنبه‌ی ایران است. ‌ بیش‌تر بانک‌ها تا ظهر یا عصر شنبه بازند اما مراکز دانشگاهی و دولتی هر دو روز را تعطیل‌اند. غیر از آخرهفته‌ها جمعا 12 روز سال هم به مناسبت‌های مختلف تعطیل رسمی است. که روز شکرگزاری یکی از آن‌ها است. تعطیلات، روز ثابتی ندارد و اگر به خاطر مناسبت خاصی هم باشد به روز جمعه یا دوشنبه منتقل خواهدشد تا به دو روز آخر هفته بچسبد و به اصطلاح یک Long Weekend را تشکیل دهد.

ایران با 30 روز تعطیل رسمی رتبه‌ی اول را از این نظر در جهان دارد. عده‌ای معتقدند در عوض، تعطیلی روز پنج‌شنبه در ایران به اندازه‌ی شنبه‌ی سایر کشورها جدی نیست.

2010-10-03T09:01:00.002+03:30

این‌جا برای معلولین، همه‌جا امکانات مشخصی تعبیه شده‌است. در اتوبوس‌ها که تقریبا کل حمل و نقل عمومی را تشکیل می‌دهند با فشار دکمه‌ توسط راننده از کف اتوبوس یک صفحه‌‌ي فلزی جلوی در ورودی بلند می‌شود و یک سطح شیب‌دار به طرف جدول ایستگاه ایجاد می‌کند. تا معلول بتواند با ویلچر وارد اتوبوس شود. ( این امکان برای گاری نوزادان یا چرخ دستی خرید فروشگاه و غیره مورد استفاده قرار نخواهد گرفت.) همچنین داخل اتوبوس قسمتی برای قرار گرفتن ویلچر در نظر گرفته شده‌است. تمام ایستگاه‌های بزرگ و اصلی که راه‌پله دارند آسانسور هم دارند.

ساختمان‌هایی که به سمت خیابان پله می‌خورند نیز حتما سطح شیب‌‌دار دارند. و من جایی که امکان تردد ویلچر ندارد ندیده‌ام.

ورود سگ به دانشگاه و ساختمان‌های اداری و فروشگاه‌ها و نظایر این ممنوع است. جز برای نابینایان که از سگ به عنوان کمک استفاده می‌کنند.

به طور کلی معلول زیاد ندیده‌ام.

هزینه‌ها: اینترنت

2010-10-01T08:48:00.004+03:30

قصد دارم چند پست در مورد "هزینه‌ی زندگی" در این شهر بنویسم. به طور کلی اگر لازم باشد هزینه‌های زندگی را با تهران مقایسه‌ کنیم می‌شود گفت اگر مسکن را کنار بگذاریم سایر هزینه‌ی زندگی در این‌جا حدودا 2.5 برابر تهران است. اما با لحاظ مسکن این عدد به کمی زیر 2 نزول خواهد کرد. اما این ضریب لزوما در مورد همه‌ چیز صحیح نیست و در آینده جداگانه برای سرفصل‌های اصلی توضیح خواهم داد.

اینترنت:

این‌جا برای خرید اینترنت یا دو سه شرکت اصلی روبه‌رویی که با یک تلفن همه‌ي کارها تقریبا درست می‌شود. (البته ما به دلایلی کار خرید اینترنت‌مان خسته‌مان کرد.) برای خرید سرویس، پلان‌های متفاوتی هست که قیمت‌های متفارتی هم دارد. هرکس بسته به نوع کارش و اولویت‌هایش (سرعت، سقف دانلود و...) یکی را انتخاب می‌کند. مودم وایرلس را شرکت تامین‌کننده می‌دهد و اجاره‌اش را ماهانه می‌گیرد. پلانی که ما خریده‌ایم این است:

سرعت دریافت: 6 Mb/S

سرعت ارسال: 1 Mb/S

سقف حجم دانلود درماه: 65 GB

دو عدد مربوط به سرعت بر حسب مگابیت هستند. می‌دانید که وقتی مثلا فایلی را دانلود می‌کنی آن سرعتی که در هنگام دانلود نشان می‌دهد بر حسب بایت برثانیه است که یک‌هشتم بیت برثانیه خواهد بود. پس وقتی سرعت دریافت 600 مگابیت در ثانیه است یعنی در این صورت سرعت اسمی دانلود پلان ما می‌شود 750 کیلوبایت در ثانیه. سرعت واقعی‌ای که ما می‌بینیم همیشه بالای 700کیلو و کمی کمتر از 750 است.

مقایسه: من در تهران سرویس ADSL نداشتم و مقایسه‌ي خط Dialup با این سرویس این‌جا جوان‌مردانه نخواهد بود. اما در شرکت وقتی سرعت دانلود فایل بالاتر از 20 کیلوبایت در ثانیه بود خیلی خوش‌حال می‌شدیم. از طرفی دوستانی که در خانه سرویس پرسرعت داشتند سقف دانلودشان حدودا 3GB بود. من دیتای دقیقی در مورد سرعت اسمی و واقعی دانلود در منازل در تهران ندارم.

قیمت:

قیمت پلانی که ما خریدیم به این شرح است (ماهانه):

هزینه‌ی خط: $42

اجاره‌ی مودم: $4

مالیات: $6

تخفیف دانش‌جویی: $17 (-) به مدت 8 ماه

بنابراین سرویس اینترنت با مشخصات بالا برای ما ماهانه حدودا 35 دلار در ماه هزینه دارد. اگر موبایل یا تلفن ثابت یا تلویزیون کابلی را هم از همین شرکت می‌خریدیم 10 دلار دیگر هم از این عدد به عنوان تخفبف کم می‌شد. در مورد تخفیف دانش‌جویی هم هیچ مدرکی از مانخواستند و اصولا تمام کارها تلفنی انجام شد. دو روز بعد از سفارش، پست‌چی مودم را پشت در واحد ما گذاشته و رفته‌بود. مودم را به پریز تلفن وصل کردیم و همه‌چیز راه‌افتاد.

دیتای کافی برای مقایسه‌ی قیمت هم ندارم. اگر کسی چیزی نوشت به همین پست اضافه می‌کنم.

مقایسه‌ی قیمت:
در کامنت‌های این نوشته می‌شود این مقایسه را داشت که برای سرعت واقعی حدودا 16 تا 20 کیلو بایت در ثانیه
(تقریبا یک چهلم سرعت واقعی این‌جا) با سقف دانلود ماهانه بین 3 تا 10 گیگ ( یک بیستم تا یک ششم سقف پلان ما) باید حدودا 12 تا 30 هزار تومان پرداخت ( یک سوم تا یک یکم هزینه‌ی ما) . البته هزینه‌ی خرید مودم هم به مبلغ 70 هزارتومان به این اعداد اضافه می‌شود.

زن بدون حجاب همچون صندلی است با سه پایه

2010-09-30T05:44:00.010+03:30

اداره کل-‌روابط عمومی‌-دانشگاه تتهران

شوخی نیست. این جا یک گوشه‌ی یک هیات یا جایی شبیه به این نیست. این‌جا دانشگاه تهران است. این پوسترها هم برای نمازگزاران جمعه نیست اتفاقا برای دانش‌جوهاست.
تلخی طنزآمیز ماجرا به کنار. ولی به این فکر کنید که نگفته میز سه پایه، گفته صندلی سه‌ پایه.
یعنی تصمیم‌گیران اداره کل-‌روابط عمومی‌-دانشگاه تتهران و نیز احتمالا هم‌پالکی‌هایشان و کسانی که همیشه از این سیستم دفاع کردند زن‌هایشان را به حکم صندلی‌ای می‌بینند که لابد باید ماتحت مبارک‌شان را رویش بگذارند. البته زن‌هایشان باید با حجاب باشند که تعادل آقای شوهر حفظ شود.
Shit!

2010-09-29T02:48:00.007+03:30

هوا لطیف بود. در فضای باز جلوی ساختمان منتظر رزیتا بودم. شلوغی عصرانه بود. چندمتری آن طرف‌تر با هم مشغول گپ و گفت بودند. دختر کمی سیه چرده، با موهای بافته و از شما چه پنهان از متوسط بهتر بود. پسر اما قد کوتاهی داشت، سفید بود و موهایش سیخکی و نیز‌ دور کمر شلوارش برایش گشاد بود. انگار کمربند هم کارگر نباشد. یا اصلا نباشد. شلوار آمده بود پایین و تلاشی برای برگرداندن‌ش به وضعیت عادی نمی‌کرد. آخر وقت بود و از نوع ایستادن‌شان معلوم بود که رسیده‌اند به حماسه‌ی خداحافظی. گاهی لبی در لب می‌بردند و چند ثانیه‌ای طول می‌دادند. این کار این‌جا متداول نیست ولی معمولی است. اما گویی نخواهند کسی بفهمد، باز کمی حرف می‌زدند. بی آن که هیچ به هم نگاه کنند. زاویه‌ی نگاه‌ و ایستادن‌شان 90 بود. هیچ هیجان یا تغییر شدتی در صدا معلوم نبود، دستان‌شان هم ثابت و بی‌حرکت. شاید هر دو جای دیگری‌ بودند. انگار قهر باشند و از روی اکراه چند کلامی گعده کنند. چند ثانیه این‌گونه می‌گذشت و دوباره لب‌ها با هم آشنا می‌شد. بعد از چند، بالاخره از هم جدا شدند. دختر وارد ساحتمان شد و پسر به سمت ایستگاه ترن رفت، حالا دیگر کمربند به کلی از بازی خارج و نیفه‌اش به زانوانش سلام می‌داد. دروغ چرا، از پشت درخت‌ها که پیچید دیدم که دستی به کار برد و اوضاع کمی بهتر شد. رزیتا آمد و به سمت ترن رفتیم.

چند ایستگاه بعد در شلوغی پیاده شدیم تا اتوبوس سوارشویم.

همین طور که پی مسیر صحیح بودیم وسط مردم پسر را دیدم. از شیبی بالا می‌رفت و شلوار این بار مرزهای حجب و حیا را درنوردیده بود! شاید عصبی شدم، بی‌مقدمه به رزیتا گفتم: کاش کسی برود شلوار این بی‌چاره را بالا بکشد! شگفت‌زده خندید و اتوبوس پیدا شد.

یک توضیح

2010-09-28T18:36:00.002+03:30

از خوانندگان این‌جا می‌خواهم که بر من سخت نگیرند. بعضی نوشته‌های این‌جا احتمالا هیچ ارزشی برای خواندن ندارد. برخی را صرفا مِن‌باب خاطره می‌نویسم. بعضی هم صرفا برای شِیر کردن تجربه است. مثلا نوشته‌ی قبلی از این نوع است. احتمالا برای کسی که دارد از کشور خارج می شود و نگران بار خودش است یک تجربه‌ی یک بیتی است که گوشه ی حافظه اش را می گیرد که یعنی هرجا هر چه گفتند هم الزاما تسلیم نشو.

فکر می‌کنم بعد از مدتی لحن نوشتن در این‌جا دستم بیاید.

فرودگاه امام-1

2010-09-27T20:47:00.003+03:30

در فرودگاه امام قصه داشتیم. چمدان ها را با احتیاط تا مرز 32 کیلو پر کرده بودیم اما معلوم شد که ترازوی فرشته‌ی توزین کمی به نفع بندگان خلاصی دارد. تمام چمدان‌ها 3 تا 4 کیلو سبک‌تر از وزنی بود که ما در خانه ثبت کرده‌بودیم. کاری نمی‌شد کرد جز این که چند وسیله‌ای که از روی زرنگی به خودمان آویزان کرده بودیم را بچپانیم داخل یکی از چمدان‌ها. بارها رفت. حالا مساله‌ی بار که بزرگ‌ترین دغدغه‌ بود با همان صد دلار جریمه‌ی از پیش معلوم به خیر گذشته بود و ما هر دو کوله بر پشت و یک چمدان کابینی در دست خوش‌حال قدم می‌زدیم و هر قدم دانه‌ی شکری می‌کاشتیم. تا این که ...

وسط سالن مردی جا افتاده حدودا 50 ساله با لباس فرم فرودگاه ما را صدا زد. درآمد که این همه بار را می‌خواهید ببرید داخل؟ نمی‌شود(یک چیزی در این مایه‌ها که مگر از روی نعش من رد شوید). من که از یک گیر بی‌حساب وسط سالن در حیرت و کمی شاکی بودم گفتم که این طبق قانون است و در سایت خودتان نوشته‌اید و این حرف‌ها. حاشا کرد. ما را تا کنار اداره ی توزین برد و سپرد دست یکی از ملائک توزین. مردی جوان بود با قیافه‌ای مهربان. گفت به تور بد کسی گرفتار آمده‌ایم و گفت: این رییس کل ایران ایر است! آدم گیری است و چاره ای نیست و باید دو چمدان را یکی کنیم و بدهیم برود قسمت بار. پیشنهادش برای ما 115 هزار تومان آب می‌خورد. خواستیم ازش جوانمردی کند و کاری َبرای ما بکند. شک داشت. محکم حرف نمی‌زد. در صورتش تردید هویدا بود و من گرفتم که کل گیر رییس کل ایران‌ایر بی‌خود است. خلاصه گفت اقلا یکی از کوله‌ها را در سه دیگر جا دهید شاید فرجی شود. این کار را کردیم و یک کوله خالی شد. قرار شد برویم و با یکی که چیزی ندارد لابی کنیم و خلاصه باری تحویل ندادیم. در مسیر سالن باز رییس کل ما را دید و این بار کمی لطیف‌تر باهاش حرف زدیم که بله حالا یکی‌ش کم شد و همه‌ي مردم این همه بار دارند و این‌ها. مهربان شد و گفت ببرید ولی نخواهند گذاشت ببرید داخل هواپیما و دم در تگ خواهند زد 115 دلار را خواهند گرفت و خواهند فرستاد داخل بار و معلوم نیست در مقصد ببینیدش. در صورتش تردید را دیدم و معلوم‌مان شد که چرت می‌گوید. خداحافظی کردیم. دم در هواپیما ماموری مهربان دو چمدان‌مان را گرفت تگ زد و رسید داد و گفت در مقصد همراه دیگر بارها تحویل می‌گیرید، همه به رایگان. هزینه که ندادیم هیچ، زحمت حمل دو چمدان 15 کیلویی در فرودگاه فرانکفورت را هم نکشیدیم. در اتاوا هم چمدان‌ها تحویل‌مان شد صحیح و سالم.

آغاز

2010-09-26T01:52:00.000+03:30

از هجرت ما به این جا سه هفته گذشته است. خدا فیس‌بوک را لعنت کند. خدا همه‌ی کسانی که باعث ترسِ منِ کاشانیِ اصیل از نوشتن وبلاگ شدند را به هم‌چنین. خدا تنبلی را لعنت کند. خدا پدر شما را هم بیامرزد. از وقتی آمدیم گاهی بچه‌ها من را تشویق به نوشتن وبلاگ کردند. بیش‌تر هم در مورد آن‌چه که این‌جا می‌بینم. خوب البته من این‌جا چیزهایی می‌بینم که تعریف کردنی باشد. راستش دوستان زیادی از ما قبلا رفتند. یعنی آمدند. این‌جا و جاهای دیگر. ولی خوب خودِ من چیزهایی که الان می‌بینم قبلا از کسی نشنیدم. نمی‌دانم چرا کسی چیزی نمی‌گفت. ما البته بیش‌تر خوبی‌های این‌جا را شنیدیم. کسی از بدی‌هاش نگفت. البته خوبی‌ها را هم کسی زیاد نگفت ولی ما خودمان همیشه" خوبی‌ها"ی این‌جا را برآورد کردیم و می‌کنیم. حالا فارغ از این که قضاوتی بکنیم فقط می‌شود مشاهدات را احتمالا صادقانه گفت. بی بزرگ و کوچک نمایی. البته وضعیت شخص من در این‌جا در لحظه‌ی نوشتن بیش‌ترین تاثیر را در انتخاب این که خوب را بنویسم یا بد را خواهد داشت ولی طوری نیست، یک جورهایی حال مرا هم نشان می‌دهد، اگر احوال‌پرس مایید.

این وبلاگ مخصوص نوشتن فقط این چیزها نیست. یک وبلاگ است که همه چیز درش ممکن است باشد. مثل همه‌ی وبلاگ‌های مردم. برچسب را هم برای همین آفریدند.

در این بیست روز پست قضا شده زیاد هست. که علاج‌ش بالا بردن سرعت است. اوایل اقلا بیش‌‌تر می‌نویسم.